Θεμιστοκλής Ταμβακάς: Ένας βασιλικός επίτροπος με πατέντα...

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Υπόδειγμα ακροδεξιάς σκληρότητας, o Βασιλικός Επίτροπος Θεμιστοκλής Ταμβακάς, είχε ζητήσει από τα Έκτακτα Στρατοδικεία την επιβολή της θανατικής ποινής για εκατοντάδες πολίτες, πρωτίστως κομμουνιστές, στη διάρκεια του Εμφυλίου, με σαθρές κατηγορίες τις περισσότερες φορές. Σε συντριπτικά μεγάλο ποσοστό οι κατηγορούμενοι αμέσως μετά στήνονταν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

O γιορτασμός της πρώτης ελεύθερης Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Πέμπτη 10 Μαίου 1945, και οι εργαζόμενοι της Θεσσαλονίκης γιορτάζουν την πρώτη ελεύθερη Πρωτομαγιά μετά από εννέα ολόκληρα χρόνια. Δηλαδή, όχι μόνο μετά το τέλος της ναζιστικής Κατοχής, αλλά και της δικτατορίας της 4^ης Αυγούστου. Δεδομένου ότι ο δικτάτορας Μεταξάς, θεωρώντας τις Πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις ως έργο των «αναρχοκομμουνιστών» και προκειμένου να αποτρέψει την απεργία, με την οποία γιόρταζαν την ημέρα αυτή οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου, την είχε καθιερώσει ως υποχρεωτική αργία.

Η Πρωτομαγιά του 1921 στη Θεσσαλονίκη

Εβραίοι υποδηματεργάτες της Θεσσαλονίκης, διαδηλώνουν την περίοδο της Φεντερασιόν

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Πρωτομαγιές στη Θεσσαλονίκη άλλοτε και τώρα. Πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις μέσα σε ένα κλίμα άγριου διωγμού του εργατικού κινήματος και κατάπνιξης των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών. Τον εορτασμό μιας τέτοιας Πρωτομαγιάς, πριν ένα ακριβώς αιώνα, το 1921, θα γνωρίσουμε μέσα από τις αναμνήσεις ενός στελέχους του αριστερού και συνδικαλιστικού κινήματος, τον Άγι Στίνα (Σπύρο Πρίφτη).

Αλέκος Κωνσταντινίδης, ο Καλαμαριώτης ήρωας

Ένας από τους 200 φυλακισμένους στην Ακροναυπλία κομμουνιστές που εκτελέστηκαν από τους Ναζί με τους "200" στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Πρωτομαγιά σήμερα, μέρα της παγκόσμιας εργατιάς και ο νους μας πάει 82 χρόνια πίσω, στη ματωμένη Πρωτομαγιά του 1944, όταν οι Γερμανοί Ναζί εκτελούσαν στο Σκοπευτήριο Καισαριανής τους 200 ήρωες κομμουνιστές, με μόνο έγκλημα ότι ήταν πιστοί στις ιδέες και τα ιδανικά τους. Στους 200 ήρωες, συμπεριλαμβάνονταν και ο Καλαμαριώτης αγωνιστής Αλέξανδρος Κωνσταντινίδης, ένας από τους 17 Θεσσαλονικείς και 50 συνολικά Βορειοελλαδίτες που στήθηκαν εκείνη τη μέρα στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο πρώτος γιορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη του 1909

Από τη λήξη μιας επιτυχημένης απεργίας των σιδηροδρομικών της Μακεδονίας

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Από την περίοδο ακόμη της Οθωμανικής κυριαρχίας, αρχίζουν να δραστηριοποιούνται στη Θεσσαλονίκη διάφορες ριζοσπαστικές πολιτικές ομάδες. Μετά την επικράτηση του κινήματος των Νεότουρκων, το 1908, και την καθιέρωση Συντάγματος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι εργαζόμενοι αρχίζουν να διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας και αμοιβής, με συνέπεια να ξεσπάσει απεργιακό κύμα. 

Η καθιέρωση της εργατικής Πρωτομαγιάς και η Ελλάδα

Η Πρωτομαγιά καθιερώθηκε σαν την παγκόσμια μέρα των εργατικών διεκδικήσεων, κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Σοσιαλιστικού Συνεδρίου, (της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Διεθνούς) τον Ιούλιο του 1889, στο Παρίσι. Χρειάστηκε να χυθούν ποταμοί αίματος σε όλες τις χώρες του κόσμου και στην Ελλάδα μέχρι να γίνουν δεκτά μερικά από τα βασικά αιτήματα των εργαζομένων καθώς η Πρωτομαγιά έχει πάντοτε έντονο ταξικό διεκδικητικό χαρακτήρα.

Μία Πρωτομαγιάτικη παρέλαση από Έλληνες ομογενείς στη Νέα Υόρκη, πριν 80 χρόνια

Μία συγκινητική περιγραφή για το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς από τους Έλληνες μετανάστες στη Νέα Υόρκη, πριν 80 ακριβώς χρόνια, την 1^η Μαϊου του 1946, όπως ακριβώς δημοσιεύθηκε καθυστερημένα, λόγω των γεγονότων εκείνης της εποχής, στην εφημερίδα «Ελευθερία» της Θεσσαλονίκης, που εκδίδονταν από το ΕΑΜ Μακεδονίας ακόμη από τους πρώτους μήνες της Γερμανικής κατοχής, στην αρχή μυστικά και μετά την απελευθέρωση, ως καθημερινή αριστερή εφημερίδα.

Oι σημαδιακές Πρωτομαγιές του Γιάννη Ρίτσου

                                                   «…έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ
                                       ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει».

Συμπληρώνονται την Πρωτομαγιά, 117 χρόνια από τη γέννηση και 36 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου και πολυδιαβασμένου ποιητή μας Γιάννη Ρίτσου (1909-1990), με το τεράστιο σε ποσότητα και πολύ σημαντικό σε ποιότητα έργο που μας άφησε. Και με το οποίο θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους εκπροσώπους της νεότερης ελληνικής ποίησης. Η αγωνιστική του στάση, θα μας εμπνέει και θα μας φρονηματίζει, ιδιαίτερα στις σημερινές δύσκολες εποχές.