14 Νοεμβρίου 2024, προβολή δημοσίευσης
Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2024 στις 10:24 π.μ.
Ο δικός μου ο Χρήστος, που μου έκανε την τιμή να με συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτιά του, έφυγε στις 12 Νοέμβρη του 2005 , πλήρης αγωνιστικών ημερών για την πόλη και τα συμφέροντα των κατοίκων της. Επειδή την αγαπούσε κι ήθελε να βγει επιτέλους στον ήλιο. Αυτή του η αγάπη τον οδήγησε να μαζέψει γύρω του ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να είχε ακόμα και ιδεολογικές διαφορές, οι οποίες όμως για τον ίδιο ήταν πρόκληση και βάση για τις πλατύτερες συμμαχίες.
Με το ίδιο το παράδειγμά του, τη βαθιά σκέψη και τη σωστή αντίληψη για τις συνεργασίες και τη συσπείρωση στην επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων, μας τραβούσε ψηλά κι έξω από τις λάσπες των μικρών καθημερινών συναλλαγών, αλλά και κυρίως ενάντια στην εξυπηρέτηση μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. Μας μάθαινε πώς να δένουμε τ’ ατσάλι!
Ο Χρήστος, ο ατόφιος, ο καθαρός, ο αγωνιστής, ο Κομμουνιστής Δήμαρχος ταίριασε τη ζήση τη δική του και των γύρω του, τη δική μας, κατά πως έγραψε ο Νικολάι Οστρόφσκι: «Το πιο ακριβό στον άνθρωπο είναι η ζωή. Αυτή του δίνεται μια φορά και πρέπει να τη ζήσει κανείς έτσι, που να μη τον βασανίζει ο πόνος για τα χρόνια που τα ‘ζησε άσκοπα, για να μην τον καίει η ντροπή για το πρόστυχο και το τιποτένιο παρελθόν και να μπορέσει πεθαίνοντας να πει: Όλη μου τη ζωή, όλες μου τις δυνάμεις τις έδωσα στο πιο ωραίο ιδανικό του κόσμου– στον αγώνα για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας» …
Ο δικός μας ο Χρήστος, ο Αγωνιστής που σε περιόδους ανομβρίας πόρων για την Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν δίσταζε να συναντιέται ακόμα και με το έτσι θέλω με Υπουργούς και … υπηρεσιακούς παράγοντες τείνοντας το χέρι σφιγμένη γροθιά κι όχι τρεμουλιαστή παλάμη ζητιανιάς.
Ο δικός μας ο Χρήστος, ο Άνθρωπος, έφυγε μετά από συνεδρίαση της παράταξης καθώς θα συνέχιζε με μια «ευχάριστη υποχρέωση» αποχαιρετώντας μας μ’ ένα ανέκδοτο όπως συνήθιζε.
Ο δικός μου Χρήστος, ο απλός εργάτης, έφυγε από το Δήμο φτωχότερος απ’ όταν μπήκε. Θυμάμαι με θλίψη πως, όταν έκανε την υδραυλική εγκατάσταση στο σπίτι μου κάποιος πέρασε και του είπε: «Α ρε Τσακίρη, από Δήμαρχος κλητήρας» Κι εκείνος μ’ ένα χαμόγελο «Το κούτελο μου και τα χέρια μου πεντακάθαρα πάντα όμως»
Ο Δικός μου Χρήστος, ο ανυποχώρητος, που στις περιοδείες δε χάιδευε αυτιά κι ήταν ευθύς κι ορθός κι απέναντι σ’ ότι αντιστρατεύονταν τα συμφέροντα της περιοχής.
Ο δικός μου Χρήστος, ο ταπεινός, που στις περιοδείες όταν προσπαθούσαν οι μεγαλύτερης ηλικίας να του φιλήσουν τα χέρια , δεν τους άφηνε,
Ο Δικός μας Χρήστος που δεν ήθελε παράτες και μάλιστα από όσους «ανακάλυψαν» μετά το θάνατό του πόσο καλός και πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν κι ύστερα πράττουν τα αντίθετα και ενταφιάζουν το έργο και το όραμά του.
Για την απελευθέρωση όλων των ελεύθερων χώρων (Στρατόπεδο Π. Μελά, ΑΓΝΟ, διάσπαρτα οικόπεδα απαλλοτριωμένα ή χαρακτηρισμένα πράσινες οάσεις) Για την πνευματική και πολιτιστική ανάταση με τη δημιουργία ενός χώρου πολιτισμού παγκόσμιας εμβέλειας όπως η Μονή Λαζαριστών, με τα χιλιάδες παιδιά στην ερασιτεχνική δημιουργία μέσα από τα Πνευματικά Κέντρα με έργα πολιτισμού όπως πχ το Κέντρο Πολιτισμού. Για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής με τους αγώνες για τη δημιουργία Νοσοκομείου Δυτικών Συνοικιών (Παπαγεωργίου) και την απομάκρυνση της ΔΙΑΝΑ.
Αλήθεια τι απ’ όλα τα παραπάνω κι άλλα τόσα μικρότερης εμβέλειας ζητήματα μπήκε στη ρότα που χάραξε ο Δήμαρχος; Η ενοικίαση του Παύλου Μελά με αντάλλαγμα παραχώρηση δημοτικής περιουσίας; Η απόδοση από την κυβέρνηση του ΑΓΝΟ στον «επενδυτή» που κάνει κατάληψη ακόμα και κοινόχρηστου χώρου στο ξενοδοχείο ως πάρκιγκ; Η Μονή Λαζαριστών, η οποία απλά βρίσκεται στη Σταυρούπολη χωρίς καμία συμμετοχή του Δήμου; Τα καπνομάγαζα στα οποία ήταν τα τοξικά φυτοφάρμακα της ΔΙΑΝΑ και το έκρυβαν οι διοικήσεις που παραδίνονται στην Περιφέρεια και παραμένουν εστίες βρώμικες; Μήπως η ερασιτεχνική δημιουργία κι η πολιτιστική άνθιση που σταμάτησε με την κατάργηση των Πνευματικών Κέντρων σε κάθε γειτονιά κι έμεινε το Κέντρο Πολιτισμού να τη θυμίζει σε μας τους παλιότερους;
Ο δικός μας ο Χρήστος, ο Κομμουνιστής, ζει και θα ζει αιώνια
«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, και κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά».
Με το ίδιο το παράδειγμά του, τη βαθιά σκέψη και τη σωστή αντίληψη για τις συνεργασίες και τη συσπείρωση στην επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων, μας τραβούσε ψηλά κι έξω από τις λάσπες των μικρών καθημερινών συναλλαγών, αλλά και κυρίως ενάντια στην εξυπηρέτηση μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. Μας μάθαινε πώς να δένουμε τ’ ατσάλι!
Ο Χρήστος, ο ατόφιος, ο καθαρός, ο αγωνιστής, ο Κομμουνιστής Δήμαρχος ταίριασε τη ζήση τη δική του και των γύρω του, τη δική μας, κατά πως έγραψε ο Νικολάι Οστρόφσκι: «Το πιο ακριβό στον άνθρωπο είναι η ζωή. Αυτή του δίνεται μια φορά και πρέπει να τη ζήσει κανείς έτσι, που να μη τον βασανίζει ο πόνος για τα χρόνια που τα ‘ζησε άσκοπα, για να μην τον καίει η ντροπή για το πρόστυχο και το τιποτένιο παρελθόν και να μπορέσει πεθαίνοντας να πει: Όλη μου τη ζωή, όλες μου τις δυνάμεις τις έδωσα στο πιο ωραίο ιδανικό του κόσμου– στον αγώνα για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας» …
Ο δικός μας ο Χρήστος, ο Αγωνιστής που σε περιόδους ανομβρίας πόρων για την Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν δίσταζε να συναντιέται ακόμα και με το έτσι θέλω με Υπουργούς και … υπηρεσιακούς παράγοντες τείνοντας το χέρι σφιγμένη γροθιά κι όχι τρεμουλιαστή παλάμη ζητιανιάς.
Ο δικός μας ο Χρήστος, ο Άνθρωπος, έφυγε μετά από συνεδρίαση της παράταξης καθώς θα συνέχιζε με μια «ευχάριστη υποχρέωση» αποχαιρετώντας μας μ’ ένα ανέκδοτο όπως συνήθιζε.
Ο δικός μου Χρήστος, ο απλός εργάτης, έφυγε από το Δήμο φτωχότερος απ’ όταν μπήκε. Θυμάμαι με θλίψη πως, όταν έκανε την υδραυλική εγκατάσταση στο σπίτι μου κάποιος πέρασε και του είπε: «Α ρε Τσακίρη, από Δήμαρχος κλητήρας» Κι εκείνος μ’ ένα χαμόγελο «Το κούτελο μου και τα χέρια μου πεντακάθαρα πάντα όμως»
Ο Δικός μου Χρήστος, ο ανυποχώρητος, που στις περιοδείες δε χάιδευε αυτιά κι ήταν ευθύς κι ορθός κι απέναντι σ’ ότι αντιστρατεύονταν τα συμφέροντα της περιοχής.
Ο δικός μου Χρήστος, ο ταπεινός, που στις περιοδείες όταν προσπαθούσαν οι μεγαλύτερης ηλικίας να του φιλήσουν τα χέρια , δεν τους άφηνε,
Ο Δικός μας Χρήστος που δεν ήθελε παράτες και μάλιστα από όσους «ανακάλυψαν» μετά το θάνατό του πόσο καλός και πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν κι ύστερα πράττουν τα αντίθετα και ενταφιάζουν το έργο και το όραμά του.
Για την απελευθέρωση όλων των ελεύθερων χώρων (Στρατόπεδο Π. Μελά, ΑΓΝΟ, διάσπαρτα οικόπεδα απαλλοτριωμένα ή χαρακτηρισμένα πράσινες οάσεις) Για την πνευματική και πολιτιστική ανάταση με τη δημιουργία ενός χώρου πολιτισμού παγκόσμιας εμβέλειας όπως η Μονή Λαζαριστών, με τα χιλιάδες παιδιά στην ερασιτεχνική δημιουργία μέσα από τα Πνευματικά Κέντρα με έργα πολιτισμού όπως πχ το Κέντρο Πολιτισμού. Για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής με τους αγώνες για τη δημιουργία Νοσοκομείου Δυτικών Συνοικιών (Παπαγεωργίου) και την απομάκρυνση της ΔΙΑΝΑ.
Αλήθεια τι απ’ όλα τα παραπάνω κι άλλα τόσα μικρότερης εμβέλειας ζητήματα μπήκε στη ρότα που χάραξε ο Δήμαρχος; Η ενοικίαση του Παύλου Μελά με αντάλλαγμα παραχώρηση δημοτικής περιουσίας; Η απόδοση από την κυβέρνηση του ΑΓΝΟ στον «επενδυτή» που κάνει κατάληψη ακόμα και κοινόχρηστου χώρου στο ξενοδοχείο ως πάρκιγκ; Η Μονή Λαζαριστών, η οποία απλά βρίσκεται στη Σταυρούπολη χωρίς καμία συμμετοχή του Δήμου; Τα καπνομάγαζα στα οποία ήταν τα τοξικά φυτοφάρμακα της ΔΙΑΝΑ και το έκρυβαν οι διοικήσεις που παραδίνονται στην Περιφέρεια και παραμένουν εστίες βρώμικες; Μήπως η ερασιτεχνική δημιουργία κι η πολιτιστική άνθιση που σταμάτησε με την κατάργηση των Πνευματικών Κέντρων σε κάθε γειτονιά κι έμεινε το Κέντρο Πολιτισμού να τη θυμίζει σε μας τους παλιότερους;
Ο δικός μας ο Χρήστος, ο Κομμουνιστής, ζει και θα ζει αιώνια
«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, και κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.