Μηνάς Πατρίκιος: Το κυνηγητό κατά του πρώτου αριστερού δημάρχου Θεσσαλονίκης

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Η άγνωστη ιστορία του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου δημάρχου Θεσσαλονίκης, του αριστερού Μηνά Πατρίκιου και η τριπλή καρατόμησή του από τον δικτάτορα Θεόδωρο Πάγκαλο, την περίοδο του μεσοπολέμου. Kαι αργότερα, την μετεμφυλιακή περίοδο, ο εξαναγκασμός του σε παραίτηση από τα μεγαλοσυμφέροντα των μετόχων του ΟΑΣΘ και την συντηρητική κυβέρνηση της εποχής.

Μία επίσκεψη του Τίτο στη Θεσσαλονίκη πριν από 72 χρόνια

Πως η οσφυοκαμψία των μεταπολεμικών κυβερνήσεων οδήγησε το Μακεδονικό  στο τέλμα

Ο Τίτο, συνοδευόμενος από τον βασιλιά Παύλο στη Θεσσαλονίκη χαιρετάει τη φιλαρμονική του "Παπάφειου"

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Οι πολιτικές εκείνες δυνάμεις που πριν λίγα χρόνια κραύγαζαν περί "προδοσίας" για τη Συμφωνία των Πρεσπών, ήταν οι ίδιες που ευθύνονταν για το τέλμα στα εθνικά μας θέματα, με την πολιτική της οσφυοκαμψίας απέναντι στους μεγάλους «προστάτες» της χώρας. Με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το "Μακεδονικό", όπως προκύπτει από τις παραχωρήσεις που είχαν γίνει κατά την επίσκεψη του Τίτο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το 1954.

Ένας ξεσηκωμός του πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου της χώρας πριν από 63 χρόνια

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Η μεγαλύτερη στα ελληνικά χρονικά συγκέντρωση των ανθρώπων του πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου της χώρας είχε πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 3 Ιουνίου 1963 στο θέατρο «Γιώργος Παπάς» της Αθήνας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την δολοφονία στη Θεσσαλονίκη του μαραθωνοδρόμου βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη.

Τα έκτακτα στρατοδικεία και οι εκτελέσεις στο Γεντί Κουλέ

 «Θανατοδικεία» τα ονόμαζαν εξαιτίας της βιομηχανίας θανατικών καταδικών που εξέδιδαν για ασήμαντες πολλές φορές κατηγορίες

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Οι εκτελέσεις των περίπου 400 κρατούμενων στο Γεντί Κουλέ κομμουνιστών, που στήθηκαν στο απόσπασμα στην περιοχή όπου εντοπίστηκαν οι 47 μέχρι τώρα σκελετοί, γύρω από το μνημείο Εθνικής Αντίστασης των Συκεών, γίνονταν με αποφάσεις «καρμπόν» του Έκτακτου Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης και με βάση το διαβόητο «Γ΄ Ψήφισμα» που στρέφονταν όχι μόνο κατά του ΚΚΕ αλλά και εναντίον κάθε προσπάθειας διακίνησης προοδευτικών και ελεύθερων ιδεών. 

Το περίεργο «τροχαίο» με θύμα τον στρατηγό Στέφανο Σαράφη

Ο θάνατος του τιμημένου αρχηγού του ΕΛΑΣ από Aμερικανό σμηνία

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Στις  31 Μαίου 1957 το μεσημέρι, ένα αυτοκίνητο με στοιχεία Ξ.Α. (Ξένη Αποστολή), μια ανοιχτή Μπουίκ Κόβερτιμπλ, που έτρεχε  με 140 χιλιόμετρα, σκότωσε στον Άλιμο Αττικής, στην παραλιακή λεωφόρο, τον τιμημένο στρατιωτικό αρχηγό  των ανταρτών του ΕΛΑΣ, στρατηγό Στέφανο Σαράφη, βουλευτή τότε της ΕΔΑ και  τραυμάτισε σοβαρά την αγγλίδα σύζυγό του Μάριον.

"Ήρθε η ώρα να γίνει το Μουσείο στο Γεντί Κουλέ"

του Χρίστου Ζαφείρη

Με τέτοιο ιστορικό, ανθρώπινο και συναισθηματικό φορτίο, το Γεντί Κουλέ έπρεπε εδώ και καιρό να στεγάσει την πολύχρονη και βαριά ιστορία του. Είναι ένα ζωντανό μνημείο, με τα κελιά, τα κρατητήρια και τους θαλάμους των κρατουμένων, για τους κατοίκους και επισκέπτες της Θεσσαλονίκης και τη νέα γενιά.

Όταν ο Μ.Γλέζος με τον Λ.Σάντα κουρέλιαζαν τον αγκυλωτό σταυρό

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Βαθιά χαραγμένη στη μνήμη του ελληνικού λαού, παράδειγμα πατριωτισμού και αυτοθυσίας εξακολουθεί να παραμένει η παράτολμη ενέργεια πριν 85 χρόνια των δύο ηρώων της Εθνικής Αντίστασης, των φοιτητών Μανώλη Γλέζου και Απόστολου Σάντα. Οι οποίοι διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, κατέβασαν τη νύχτα της 30ης Μαΐου 1941 τη γερμανική σημαία από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, κουρελιάζοντας το σύμβολο του ναζισμού, τον αγκυλωτό σταυρό .

"Οι άταφοι νεκροί του Επταπυργίου δικαιούνται την ταυτότητά τους"

 Τα τραύματα παρέμειναν θαμμένα ή ανεπίγνωστα, ειδικά για όσους βρέθηκαν στην πλευρά των ηττημένων

της Έφης Γαζή*

Η ανακάλυψη οστών και σκελετών εκτελεσμένων ανθρώπων στο Επταπύργιο στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια εργασιών ανάπλασης έφερε στο προσκήνιο ζοφερές μνήμες του Εμφυλίου. Aταφοι νεκροί επιστρέφουν για να θυμίσουν μία από τις σκληρότερες περιόδους της σύγχρονης Ιστορίας μας. Μαζί τους, επιστρέφει η διερώτηση για τα τραύματα της Ιστορίας, τις συγκρουσιακές ιστορικές εμπειρίες που έχουν ανοίξει βαθιές πληγές. Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε ένα τόσο βαρύ ιστορικό φορτίο;