Ένας Κεφαλονίτης στρατηγός που έσωσε 1.500 Εβραίους από το Ολοκαύτωμα

Η άγνωστη ιστορία του Κεφαλονίτη στρατηγού Κωνσταντίνου Σπ. Ρόκου, ήρωα του Αλβανικού μετώπου, ο οποίος ως Γενικός Επιθεωρητής Νομαρχιών Θεσσαλίας, με έδρα το Βόλο, έσωσε στα μαύρα χρόνια της Κατοχής 1.500 καταδιωκόμενους Εβραίους, σε αντίθεση με τα όσα έπραξαν άλλοι Γενικοί Επιθεωρητές άλλων περιοχών της χώρας και ιδιαίτερα ο Χρυσοχόου της Μακεδονίας.

Η ίδρυση της Νεολαίας Λαμπράκη πριν από 63 χρόνια

Εξόρμηση της ΔΚΝΓΛ Θεσσαλονίκης στην Κατερίνη, τον Ιούλιο του 1963, με τον Μίκη Θεοδωράκη

του Σπύρου Κουζινόπουλου* 
Αρχές Ιουνίου 1963 και η ελληνική νεολαία ήταν σε αναβρασμό. Η νέα γενιά δεν μπορούσε να αναπνεύσει από τα σκληρά, καταπιεστικά μέτρα των συντηρητικών κυβερνήσεων της εποχής, ενώ ένα πλέγμα νόμων, διατάξεων, απαγορεύσεων που διαιωνίζονταν από την εποχή του Εμφυλίου, «έπνιγε» κάθε δημοκρατική, κάθε ελεύθερη φωνή. Καρπός των αγώνων εκείνων αποτέλεσε η ίδρυση ταυτόχρονα στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα της "Δημοκρατικής Κίνησης Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης" που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε "Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη".

"Εις τον συνήθη τόπον......."

Επταπύργιο: ένα οδυνηρό αλλά αναγκαίο ταξίδι στο Χρόνο και την Ιστορία.

Μία ομάδα πολιτικών κρατουμένων, περιστοιχισμένη από στρατιώτες και χωροφύλακες, οδηγείται στον "συνήθη τόπον" του Γεντί Κουλέ

του Τριαντάφυλλου Τρανού*

Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω ένα μέρος από τις εικόνες, τις σκέψεις και την συγκίνηση, ανθρώπινη, πολιτική και αισθητική, που μου προκάλεσε η ανάγνωση του βιβλίου για το οποίο θα συζητήσουμε σήμερα. Αυτές οι παρατηρήσεις αφορούν τόσο στην περιοχή της λογοτεχνίας και των εικαστικών τεχνών που θεραπεύω ως δάσκαλος και καλλιτέχνης, όσο και σε ισχυρά βιωματικά στοιχεία της παιδικής ηλικίας μιας και ένα μεγάλο μέρος της το οποίο διατρέχει την περίοδο της χούντας το πέρασα στην ευρύτερη περιοχή του Επταπυργίου.

Σαμποτάζ Έβρου: Η μεγαλύτερη σκευωρία στα ελληνικά χρονικά

Από τη χούντα των συνταγματαρχών που προετοίμαζε το πραξικόπημά της

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Συμπληρώνονται 61 χρόνια από τη μεγαλύτερη στα χρονικά σκευωρία από συστάσεως Ελληνικού κράτους, το περιβόητο «Σαμποτάζ του Έβρου», που στήθηκε τον Ιούνιο του 1965, με οργανωτή έναν νοσηρό εγκέφαλο, τον επικεφαλής των πραξικοπηματιών της χούντας που από τότε συνωμοτούσαν για την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος, τον μετέπειτα δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο.

Το τελευταίο γράμμα ενός από τους εκτελεσμένους ήρωες στις 6 Ιουνίου 1944

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Στις 6 Ιουνίου 1944, έγινε από τους χιτλερικούς, στα Διαβατά Θεσσαλονίκης, η ομαδική εκτέλεση 104 πατριωτών, οι περισσότεροι των οποίων ήταν κρατούμενοι ως όμηροι στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς». Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη από τις ομαδικές εκτελέσεις που οργάνωσαν οι Γερμανοί στη Θεσσαλονίκη και μία από τις μεγαλύτερες σε όλη την κατεχόμενη τότε από τους Ναζί Ελλάδα, δικαιολογήθηκε δε από τους κατακτητές ότι έγινε ως αντίποινα για τον εκτροχιασμό τρένου και άλλες ανταρτικές επιθέσεις. Παρουσιάζουμε στη συνέχεια την μικρή ιστορία του ενός από τους εκτελεσμένους ήρωες σ' εκείνο το ομαδικό πογκρόμ, του αγρότη Κώστα Πλωμαρίτη, που κατοικούσε στο Μακροχώρι Ημαθίας.

Ιούνιος 1944: Η ομαδική εκτέλεση 104 πατριωτών στα Διαβατά

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των Ναζί στη Θεσσαλονίκη πριν 82 χρόνια

“Όταν οι κρατούμενοι αντιλήφθηκαν τι επρόκειτο να ακολουθήσει,  έστησαν χορό, τραγουδώντας το «Έχε γεια καϋμένε κόσμε… και οι Έλληνες δεν ζούνε δίχως την ελευθεριά»”.

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Mία μαύρη επέτειος, συμπληρώνεται αυτές τις ημέρες. Καθώς στις 6 Ιουνίου 1944, έγινε η μεγαλύτερη από τις ομαδικές εκτελέσεις που οργάνωσαν οι Γερμανοί στη Θεσσαλονίκη και μία από τις μεγαλύτερες σε όλη την  κατεχόμενη τότε από τους Ναζί Ελλάδα, με 104 πατριώτες, που έπεσαν θύματα της τυφλής ναζιστικής βίας. 

"Οι άταφοι νεκροί του Επταπυργίου δικαιούνται την ταυτότητά τους"

 Τα τραύματα παρέμειναν θαμμένα ή ανεπίγνωστα, ειδικά για όσους βρέθηκαν στην πλευρά των ηττημένων

της Έφης Γαζή*

Η ανακάλυψη οστών και σκελετών εκτελεσμένων ανθρώπων στο Επταπύργιο στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια εργασιών ανάπλασης έφερε στο προσκήνιο ζοφερές μνήμες του Εμφυλίου. Aταφοι νεκροί επιστρέφουν για να θυμίσουν μία από τις σκληρότερες περιόδους της σύγχρονης Ιστορίας μας. Μαζί τους, επιστρέφει η διερώτηση για τα τραύματα της Ιστορίας, τις συγκρουσιακές ιστορικές εμπειρίες που έχουν ανοίξει βαθιές πληγές. Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε ένα τόσο βαρύ ιστορικό φορτίο;

Η Οδύσσεια ενός Επανομίτη ομήρου των στρατοπέδων συγκέντρωσης

Ο Γιώργος Τσιωμής εκτοπισμένος στον Άϊ-Στράτη μαζί με συνεξόριστους και τη σύζυγο με το παιδί ενός συγκρατουμένου του που είχαν πάει να τον επισκεφθούν.

του Σπύρου Κουζινόπουλου

H Oδύσσεια ενός ομήρου που από γραφιάς στα μετόχια και καλλιεργητής στα χωράφια της Επανομής Θεσσαλονίκης, βρέθηκε να συμμετέχει στο αγροτικό κίνημα της περιοχής, πολέμησε στα αλβανικά βουνά και στη συνέχεια στην Εθνική Αντίσταση και εξαιτίας αυτού, φυλακίστηκε στο στρατόπεδο "Παύλος Μελάς", στάλθηκε όμηρος στη Γερμανία, όπου από θαύμα επέζησε, για να γνωρίσει στο τέλος και την "περιποίηση" από τη δικτατορία της χούντας..