Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Μας οφείλει η Γερμανία 32 δις σε δραχμές του 1963

του Κώστα Πουλακίδα
Στο ποσό των 32 δισ. δραχμών αξίας 1963 εκτιμήθηκε η οφειλή της Γερμανίας προς την Ελλάδα για το κατοχικό δάνειο από την Τράπεζα της Ελλάδος, σύμφωνα με έκθεση που συντάχθηκε τον Απρίλιο εκείνου του έτους. Σε τιμές Νοεμβρίου 1941, η Γερμανία οφείλει 1.530.033.032.528.819 δραχμές (1 τετράκις εκατομμύριο 530 τρισεκατομμύρια 33 δισεκατομμύρια 32 εκατομμύρια 528 χιλιάδες 819 δραχμές). 

Μια τρίτη εκτίμηση, πάντα από την ΤτΕ, κάνει λόγο για 3.670.610 χρυσές λίρες Αγγλίας σε τιμές 1947 ή 258 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ σε τιμές 1947.

Η απόρρητη Έκθεση της ΤτΕ
Η σημαντική έκθεση για το ύψος των απαιτήσεων της χώρας μας, που ουσιαστικά περιλαμβάνει τρεις βάσεις υπολογισμού του σημερινού χρέους (δραχμές 1941, χρυσές λίρες Αγγλίας και δολάρια ΗΠΑ 1947, δραχμές 1963) έχει διαβιβαστεί από την ΤτΕ στην επιτροπή της Βουλής για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών και περιλαμβάνει και νομικά επιχειρήματα. Ωστόσο η ΤτΕ έχει ζητήσει "για εθνικούς λόγους που είναι προφανείς" να μην κυκλοφορήσει.
"Οι κύριοι του '63 στη μελέτη μετέτρεψαν το ποσό -γιατί το 1 τετράκις είναι με πληθωριστική επίδραση- λαμβάνοντας υπόψη ως έτος βάσης το Νοέμβριο του 1941, σε δραχμές του Νοεμβρίου του 1941 και το ποσό ανερχόταν σε περίπου 32 δισεκατομμύρια", είπε στην επιτροπή ο Μιχάλης Μιχαλόπουλος, διευθυντής Εργασιών Δημοσίου και Συστημάτων Πληρωμών και Διακανονισμού της ΤτΕ. Ο Βασίλης Μανεσιώτης, ειδικός συνεργάτης, πρώην διευθυντής Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών της ΤτΕ, κατέθεσε ότι ο υπολογισμός των 32 δισ. του 1963 είναι ακριβής, καθώς προσδιορίσθηκε με βάση τον μηνιαίο τιμάριθμο.

 

Έκλεβαν και στα λογιστικά βιβλία οι Γερμανοί

Στην έκθεση υπάρχουν 95 έγγραφα και πρωτότυπα παραστατικά που προσδιορίζουν το ύψος της αρχικής απαίτησης και το ύψος της τότε απαίτησης (του 1963). Από τα παραστατικά αυτά, σύμφωνα με τον Μ. Μιχόπουλο, προκύπτει ότι α) η Γερμανία ξεχώριζε τα έξοδα κατοχής από τις πιστώσεις (όπως ανέφερε το κατοχικό δάνειο) και β) πίστωνε τους λογαριασμούς του Ελληνικού Δημοσίου έναντι των απαιτήσεων των πιστώσεων που έπαιρνε. Δηλαδή λογιστικά εμφάνιζε το δάνειο ως έξοδα κατοχής! Όμως το ότι δεν πρόκειται για έξοδα κατοχής προκύπτει και από άλλες πράξεις τους, όπως η σύσταση δύο εταιρειών, μία για τα γερμανικά αγαθά και μία για τα αγαθά που έφευγαν από την Ελλάδα προς την Ιταλία. Εκεί αναφέρουν ότι τα 3/5 από τα κέρδη από τη διαφορά μεταξύ των τιμών θα πήγαιναν για την εξόφληση του δανείου.

Ωστόσο το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια είναι σήμερα η απαίτηση της Ελλάδας από τη Γερμανία για το κατοχικό δάνειο. Ο Β. Μανεσιώτης επεσήμανε ότι "σήμερα η οφειλή καθορίζεται από τα επιτόκια και από το αν θα γίνει ανατοκισμός ή όχι" και όχι τόσο από το αρχικό κεφάλαιο. Για παράδειγμα, 1% επιτοκίου στα 70 χρόνια διπλασιάζει το ποσόν. Εάν πάρουμε, δηλαδή, 2% και μετά 3%, είναι διπλάσιο το ποσό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου