του Σπύρου Κουζινόπουλου
Ψάχνοντας τις προάλλες κάποια παλιά κιτρινισμένα τετράδια των μαθητικών μου χρόνων, ανακάλυψα σε κάποιο από αυτά ένα ποίημα για τον καινούριο χρόνο. Το διάβασα και το ξαναδιάβασα άπληστα πολλές φορές. Τόσες, ώστε κάποια στιγμή ονειρεύτηκα ότι ξανάγινα παιδί και βρέθηκα δίπλα στους συμμαθητές μου, να καθόμαστε στα θρανία του δημοτικού σχολείου και να αντιγράφουμε από τον σχολικό πίνακα στα τετράδια μας το ποίημα, για να το μεταφέρουμε στο σπίτι και να το απαγγείλουμε στους γονείς και τα άλλα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Ψάχνοντας τις προάλλες κάποια παλιά κιτρινισμένα τετράδια των μαθητικών μου χρόνων, ανακάλυψα σε κάποιο από αυτά ένα ποίημα για τον καινούριο χρόνο. Το διάβασα και το ξαναδιάβασα άπληστα πολλές φορές. Τόσες, ώστε κάποια στιγμή ονειρεύτηκα ότι ξανάγινα παιδί και βρέθηκα δίπλα στους συμμαθητές μου, να καθόμαστε στα θρανία του δημοτικού σχολείου και να αντιγράφουμε από τον σχολικό πίνακα στα τετράδια μας το ποίημα, για να το μεταφέρουμε στο σπίτι και να το απαγγείλουμε στους γονείς και τα άλλα αγαπημένα μας πρόσωπα.





