Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Συγκίνηση και αναμνήσεις στη συνάντηση των τελευταίων ΕΠΟΝιτών φοιτητών του ΑΠΘ

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Πρόσωπα σκαμένα από το χρόνο, μάτια να λαμπιρίζουν από τη συγκίνηση αλλά και από μία εσωτερική λάμψη, χείλη τρεμάμενα να σιγοτραγουδάνε τα τραγούδια του τρισένδοξου αγώνα κατά των χιτλερικών κατακτητών. Ήταν μερικοί από τους τελευταίους εναπομείναντες ΕΠΟΝίτες φοιτητές της Θεσσαλονίκης που όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, έσμιξαν και φέτος για να τιμήσουν την 75η επέτειο από την ίδρυση, στις 23 Φεβρουαρίου 1943, της μεγαλύτερης στα ελληνικά χρονικά οργάνωσης νεολαίας, της θρυλικής ΕΠΟΝ.


Μόνο που στο προσκλητήριο που κάθε χρόνο κάνουν, έλειπαν και αυτή τη φορά μερικοί, καθώς είχαν φύγει για το μεγάλο ταξίδι χωρίς γυρισμό. Ενώ τα  προβλήματα υγείας, δεν επέτρεψαν και σε άλλους να πάρουν μέρος σ΄αυτή την όμορφη επετειακή συνάντηση, που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής σε καφετέρια στην περιοχή της Διαγωνίου.
Οι μνήμες ξύπνησαν και κάποιοι από τους Επονίτες φοιτητές ξαναθυμήθηκαν μετά από επτάμισι δεκαετίες στιγμές του σκληρού αγώνα που έδωσαν στα μαύρα χρόνια της γερμανικής κατοχής, άλλοι με την προκήρυξη στο χέρι, άλλοι με το πινέλο και τη μπογιά γράφοντας συνθήματα για τη λευτεριά στους τοίχους, άλλοι με το χωνί αλλά και με τα τραγούδια του αγώνα που εμψύχωναν και ενέπνεαν όχι μόνο το φοιτητόκοσμο της Θεσσαλονίκης και τους καθηγητές τους, αλλά και τον υπόλοιπο υπόδουλο λαό της πρωτεύουσας της ελληνικής Μακεδονίας.

Δάκρυσαν κάποιοι όταν έγινε αναφορά στις μεγάλες κινητοποιήσεις που είχε οργανώσει η ΕΠΟΝ, για τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου, για τη ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης αλλά και της καθόδου των βουλγάρων φασιστών στην κεντρική Μακεδονία. Διαδηλώσεις από τους ΕΠΟΝίτες φοιτητές, με τα πολυβόλα των κατακτητών να είναι στραμμένα επάνω τους.
Κι όταν λίγο πριν το τέλος της συνάντησης, ξεκίνησε το πιάνο να παίζει εμβατήρια και τραγούδια της Εθνικής Αντίστασης, άρχισαν όλες και όλοι να  τραγουδάνε με ένα στόμα τον ύμνο της ΕΠΟΝ «Με τη χρυσή της νιότης πανοπλία/ το θάρρος, την ορμή, τη λεβεντιά/ πετάμε στον αγώνα, στη θυσία/ για την Ελλάδα, για τη λευτεριά...», καθώς επίσης τον ύμνο του ΕΑΜ  «Λευτεριά πανώρια κόρη/ κατεβαίνει απ' τα όρη...», το Θούριο της Εθνικής Αντίστασης «Βροντάει ο Ολυμπος, αστράφτ' η Γκιώνα/ μουγκρίζουν τ' Αγραφα σειέτ' η στεριά/ στ' άρματα, στ' άρματα εμπρός στον αγώνα για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά...» και άλλα.
Η συνάντηση αυτή, άρχισε να πραγματοποιείται από τους ΕΠΟΝίτες φοιτητές αμέσως μετά τη μεταπολίτευση του 1974 κι εκείνα τα χρόνια η εκδήλωση γίνονταν με τη μορφή συνεστίασης σε μεγάλες αίθουσες. Τα τελευταία χρόνια, το χρέος για το συντονισμό των τελευταίων αγωνιστών που απέμειναν, ανέλαβε εθελοντικά η Καίτη Τσαρουχά-Κομψοπούλου.
Το "παρόν", έδωσαν και φέτος στη συνάντηση ΕΠΟΝίτισσες και ΕΠΟΝίτες φοιτητές όπως οι Νίκος Ασημής, Νϊκος Ζαχόπουλος, Άννα Θεοφυλάκτου, Μϊλτος Μυρώνης, Θανάσης Σαξώνης, Νίκος Ταγαράς, Κώστας Χορομίδης και Θανάσης Δάρας κ.α., καθώς και φίλοι των ΕΠΟΝιτών που μοιράστηκαν μαζί τους όμορφες και γεμάτες συγκίνηση στιγμές.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου