
Όσοι είχαν τα χωνιά, διάλεγαν το μέρος ώστε να ακούγεται η φωνή πιό μακριά και πιό καθαρή: "Εδώ η φωνή του ΕΑΜ. Θάνατος στο φασισμό", "Εδώ η φωνή της ΕΠΟΝ, χτυπάτε τους φασίστες", "Σας μιλάει το ΕΑΜ, πανωλεθρία των Γερμανών στο Στάλινγκραντ", "Εδώ η φωνή του ΚΚΕ - η μέρα της λευτεριάς πλησιάζει".

Η φωνή του επονίτη έμπαινε μέσα από τις κλειστές γρίλιες, από τις χαραμάδες μέσα στα σπίτια και έφτανε στα αυτιά των πατριωτών και τους γέμιζε ελπίδες. Έσταζε βάλσαμο στις πικραμένες καρδιές, έδινε κουράγιο στους κουρασμένους, έλεγε πως πλησιάζει το χάραμα της Λευτεριάς.
Την ίδια φωνή άκουγαν οι προδότες και έτρεμαν οι συνεργάτες του εχθρού. Καμιά φορά όμως ακουγόταν μια ριπή και έκοβε μαζί με το νήμα της ζωής του παλικαριού και τη φράση στη μέση.
Σ' αυτούς τους αληθινούς ήρωες, σαν ελάχιστο φόρο τιμής είχαν στήσει φίλοι και συναγωνιστές μικρούς βωμούς, με μία φωτογραφία, μία εικονίτσα και ένα μικρό καντήλι που έκαιγε. Ήταν αφιερώματα στη μνήμη των νέων επονιτών στον τόπο που τους βρήκε το βόλι του Γερμανού ή του ταγματασφαλίτη.
Σ' αυτούς τους βωμούς ξέσπασε η μανία των προδοτών και του μαύρου μετώπου. Και επειδή φοβούνταν την οργή του λαού, τα γκρέμιζαν τη νύχτα και τσαλαπατούσαν φωτογραφίες, εικόνες και καντήλια. Σε λίγες μέρες δεν είχε απομείνει ούτε ένας. Όπως γράφει και ο Κ. Σιμόπουλος στο βιβλίο του "Ξενοκρατία", φτωχά μνημεία για εκτελεσμένους πατριώτες της Εθνικής Αντίστασης, καταστρέφονταν συστηματικά κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Η ίδια ασέβεια, η ίδια βεβήλωση και τυμβωρυχία, η ίδια ύπνωση της εθνικής μνήμης όπως και στον περασμένο αιώνα για τους αγωνιστές του 21".
Πηγή: με στοιχεία από το βιβλίο του Κώστα Τσανικλίδη, "Κρουαζιέρα" στις ελληνικές φυλακές 1945-1960, χ.ε., Θεσσαλονίκη 1994, σ. 60-61.
Σ' αυτούς τους αληθινούς ήρωες, σαν ελάχιστο φόρο τιμής είχαν στήσει φίλοι και συναγωνιστές μικρούς βωμούς, με μία φωτογραφία, μία εικονίτσα και ένα μικρό καντήλι που έκαιγε. Ήταν αφιερώματα στη μνήμη των νέων επονιτών στον τόπο που τους βρήκε το βόλι του Γερμανού ή του ταγματασφαλίτη.
Σ' αυτούς τους βωμούς ξέσπασε η μανία των προδοτών και του μαύρου μετώπου. Και επειδή φοβούνταν την οργή του λαού, τα γκρέμιζαν τη νύχτα και τσαλαπατούσαν φωτογραφίες, εικόνες και καντήλια. Σε λίγες μέρες δεν είχε απομείνει ούτε ένας. Όπως γράφει και ο Κ. Σιμόπουλος στο βιβλίο του "Ξενοκρατία", φτωχά μνημεία για εκτελεσμένους πατριώτες της Εθνικής Αντίστασης, καταστρέφονταν συστηματικά κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Η ίδια ασέβεια, η ίδια βεβήλωση και τυμβωρυχία, η ίδια ύπνωση της εθνικής μνήμης όπως και στον περασμένο αιώνα για τους αγωνιστές του 21".
Πηγή: με στοιχεία από το βιβλίο του Κώστα Τσανικλίδη, "Κρουαζιέρα" στις ελληνικές φυλακές 1945-1960, χ.ε., Θεσσαλονίκη 1994, σ. 60-61.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.