Στερνό αντίο στον Γιάννη Αικατερινάρη

 Μεγάλη θλίψη προκαλεί η απώλεια του καλού μας φίλου, συναγωνιστική στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη αλλά και το προοδευτικό κίνημα της χώρας, Γιάννη Αικατερινάρη, πρώην πρόεδρο του ΤΕΕ Κεντρικής Μακςεδονίας που τόσο άδικα έφυγε από τη ζωή στον αγαπημένο του Πολύγυρο Χαλκιδικής.

΄΅Εφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Αικατερινάρης

Μεγάλη θλίψη προκαλεί η απώλεια του καλού μας φίλου, συναγωνιστική στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη αλλά και το προοδευτικό κίνημα της χώρας, Γιάννη Αικατερινάρη, πρώην πρόεδρο του ΤΕΕ Κεντρικής Μακςεδονίας που τόσο άδικα έφυγε από τη ζωή στον αγαπημένο του Πολύγυρο Χαλκιδικής.

Παρουσιάζεται την Κυριακή στον Πολύγυρο το βιβλίο "Γεντί Κουλέ"

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πολυγύρου, υπό την αιγίδα του Δήμου Πολυγύρου, οργανώνει την προσεχή Κυριακή 12 Οκτωβρίου ώρα 11:00 π.μ. στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Πολυγύρου την παρουσίαση του νέου βιβλίου του δημοσιογράφου, συγγραφέα και ιστορικού ερευνητή Σπύρου Κουζινόπουλου «Γεντί Κουλέ, η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης».

Εμφύλιος: Ανεξίτηλες μνήμες

του Γιάννη Αικατερινάρη

Όταν μια δασκάλα στον Πολύγυρο, στα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου, μου ζήτησε με χλευαστικό ύφος να τραγουδήσω ένα ..."κατσαπλάδικο" (!) τραγούδι, γύρισα στο σπίτι κλαίγοντας και το 'πα στη γιαγιά μου Μαριγώ, με την οποία μέναμε μαζί, γιατί τους γονείς μας τους ..."είχαν στείλει για διακοπές" σε Αιγαιοπελαγήτικο νησί, όπως άλλωστε και πολλούς άλλους από τον μικρό μας τόπο, την Χαλκιδικική...

H Χαλκιδική και η άγνωστη νεότερη ιστορία της

του Γιάννη Αικατερινάρη 

Προχθές στον κήπο του Συλλόγου αρχαιολόγων στην Αθήνα (Ερμού 134-136, Θησείο) έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Εμείς θα ζήσουμε» της Αντωνίας Ζεβόλη – Νταουντάκη. Παρά τους φόβους των πολλών από τον αναμενόμενο καύσωνα, αλλά και λόγω του χρόνου της παρουσίασης (μήνας Ιούλιος), υπήρξε μεγάλη προσέλευση ακροατών και επιτυχία πέραν της αναμενόμενης!

Η φύση και τα όνειρα της νιότης

Χρυσάνθεμα, ζήνες, πέτρα

του Γιάννη Κύρκου Αικατερινάρη

Χρόνια πίσω με γυρνά το σήμερα, στην πρώτη νιότη. Τα δόγματα στέκονταν εμπόδιο στα όνειρα, δεν άφηναν τις προσδοκίες ν’ ανθίσουν, τους πόθους να καταλαγιάσουν. Κάποιοι πάλευαν για περισσότερο φως, μα δύσκολα τα κατάφερναν. Το σύστημα πρόβαλλε τα θέλω του ισχυρού, υπερασπίζονταν τη δική του αλήθεια, την μία και μοναδική, απέναντι σ’ εκείνη των αδύναμων.

Γιάννης Δήμου Αικατερινάρης: Λόγιος, αγωνιστής και πολίτης του κόσμου

 

του Γιάννη Κύρκου Αικατερινάρη

Ο Γιάννης Δ. Αικατερινάρης (1878-1954) ήταν ένα από τα έξι παιδιά του Δήμου και της Αναστασίας Αικατερινάρη. Γεννήθηκε στον Πολύγυρο. Προπάππος του ήταν ο Κύρκος Παπαγιαννάκης-Αικατερινάρης και παππούς του ο Γιαννάκης Αικατερινάρης, από τον οποίο πήρε και το όνομά του. Και οι δυο πρόγονοί του σφαγιάσθηκαν από τους Οθωμανούς κατακτητές στα επαναστατικά κινήματα της Χαλκιδικής κατά τον 19ο αιώνα. Ο πρώτος το 1821 και ο δεύτερος το 1854. 

Ένας άνθρωπος του Πολιτισμού, τοπόσημο για τη Θεσσαλονίκη

του Γιάννη Αικατερινάρη*

Για τον Χριστιανόπουλο και την συνεισφορά του στον Πολιτισμό και την ποίηση, πρωτίστως, αλλά και αλλού (έκδ. περ. «Διαγώνιος», εκθέσεις, μεταφράσεις, κριτική κ.λπ.) θα γράψουν ασφαλώς πολλοί. Άλλωστε το άξιζε, έστω κι αν αυτή η ετεροχρονισμένη απόδοση τιμών μετά θάνατο, θα προκαλούσε -για ορισμένες περιπτώσεις-,το μόλις διακρινόμενο μειδίαμα του Ντίνου… Θα περιοριστώ λοιπόν σε ορισμένα γεγονότα, άγνωστα ίσως, που συμπληρώνουν ωστόσο την πολυκύμαντη ζωή του.

Κύρκος Αικατερινάρης (καπετάν Λάμπρος): Μια ηρωϊκή μορφή

Ένας από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ που είχαν παρελάσει στη Θεσσαλονίκη, την άγια ημέρα της απελευθέρωσής της από τους χιτλερικούς, στις 30 Οκτωβρίου 1944, ήταν ο Χαλκιδικιώτης Κύρκος Αικατερινάρης, μία μορφή του αντιστασιακού κινήματος στη Μακεδονία, γνωστού στους συναγωνιστές του 31ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ  με το ψευδώνυμο "καπετάν Λάμπρος". Yπήρξε ένας από τους πρώτους αντάρτες στην Ελλάδα, με πλούσια δραστηριότητα, όπως ήταν του διοικητή της "Εθνικής Πολιτοφυλακής" και του πολιτικού διοικητή του Αγίου Όρους, αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Χαλκιδική, την 1η Σεπτεμβρίου 1944.

Στερνό αντίο στον Γιάννη Ιωάννου

Γιάννη Κύρκου Αικατερινάρη, αρχιτέκτονα

Ήταν τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60. Δεν είχαν περάσει και πολύς καιρός από τότε που άρχισε να λειτουργεί η πτέρυγα των αρχιτεκτόνων στη νεότευκτη Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ. Όπως κάθε χρόνο εκείνες τις μέρες του φθινοπώρου οι αίθουσες και τα εργαστήρια ήταν έτοιμα να υποδεχτούν τους νεοεισαχθέντες φοιτητές. Εκεί για πρώτη φορά θα αποκαλύπτονταν στοιχεία της προσωπικότητας και του ταλέντου του καθενός, αν και στις περισσότερες φορές κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί τουλάχιστο από τις πρώτες μέρες. Έτσι πράγματι έγινε και με το Γιάννη Δημόπουλου, το γνωστό αργότερα γελοιογράφο Γιάννη Ιωάννου.  Δεν συνέβη άλλωστε για πρώτη φορά. 

Στερνό κατευόδιο στο Νίκο Μουτσόπουλο, ένα υπέρμαχο του λαϊκού πολιτισμού μας

του Γιάννη Κ. Αικατερινάρη

Πέρασαν κιόλας εξήντα χρόνια από τότε που συνάντησα για πρώτη φορά τον καθηγητή Ν. Μουτσόπουλο. Ήταν η πρώτη επίσκεψή μου στα εργαστήρια της Αρχιτεκτονικής σχολής του ΑΠΘ, που τότε στεγάζονταν στο ημιυπόγειο της παλιάς Φιλοσοφικής επί της οδού Εθνικής Αμύνης. Αντίκρισα ένα νεαρό με άσπρη φόρμα, που δεν τον έπαιρνε κανείς ούτε για τριαντάρη κι αυτό δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο στο τότε ακαδημαϊκό κατεστημένο. 

Αποχαιρετισμός στο Στέφανο Ι. Ιωακειμίδη τον φίλο, τον επιστήμονα, τον αγωνιστή

του Γιάννη Αικατερινάρη

Ένα αναπάντεχο και θλιβερό γεγονός σημάδεψε το τέλος των γιορτών. Μας άφησε ο Στέφανος! Δέκα μέρες νωρίτερα, στη γιορτή του, μίλησα μαζί του. Περίμενε, όπως κι όλοι μας, τη φετινή συνάντηση των παλαιών συμμαθητών, εκείνων που αποφοιτήσαμε το 1959 από το Ε΄ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, το φημισμένο Λύκειο. Φέτος συμπληρώνουμε εξήντα χρόνια από τότε.  Θυμάμαι τη συγκίνησή του πριν τέσσερα πέντε χρόνια, όταν επισκεφτήκαμε το ιστορικό κτίριο στη Βασιλίσσης Όλγας, όπου στεγάζονταν το σχολείο μας και σήμερα λειτουργεί ως το Πολιτιστικό κέντρο της Εθνικής Τράπεζας.