Οι Εθνοσύμβουλοι Μακεδονίας στην κυβέρνηση των βουνών.

Δώσαμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας το χρονικό εκλογής των 39 Εθνοσυμβούλων από τη Βόρεια Ελλάδα που συμμετείχαν στο Εθνικό Συμβούλιο της ΠΕΕΑ στην κατεχόμενη Ελλάδα. (https://farosthermaikou.blogspot.com/2025/12/blog-post_16.html). Παραθέτουμε στη συνέχεια βιογραφικά και φωτογραφίες αυτών των Εθνοσυμβούλων που στάθηκαν άξιοι εκπρόσωποι του υπόδουλου λαού της Μακεδονίας στην κυβέρνηση των βουνών.

Υπενθυμίζουμε τα ονόματα τους:

Θεσσαλονίκης: Νίκος Δηλεαβέρης, Ι. Κωνσταντινίδης, Ευριπίδης Μπακιρτζής, Λεωνίδας Στρίγκος, Μάρκος Βαφειάδης, Λεωνίδας Καραμαούνας, Δημ. Μπαλάσκας, Δημήτρης Μαραγκός, Ρ. Παπαδημητρίου, Μιχάλης Σινάκος, Μιχαήλ Σταματίου, Κ. Λώλος

Δράμας: Κώστας Θέος

Καβάλας: Δημήτρης Παρτσαλίδης

Καστοριάς: Χρ. Δήμου, Μιχαήλ Κεραμιτζής, Αδαμάντιος Τσιτσίνας

Κοζάνης: Σ. Θεοδοσιάδης, Φιλ. Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Πανταζόπουλος

Κιλκίς: Κώστας Γαβριηλίδης

Πολυγύρου: Πέτρος Καρακούσης

Σερβίων: Μητροπολίτης Ιωακείμ

Σερρών: Διονύσης Μενύχτας

Φλωρίνης: Ανδρέας Τζίμας, Α. Σίμος

Αρναίας: Α. Μάρκου

Βοΐου: Αθ. Καρούτας

Γρεβενών: Θεμιστοκλής Ηλιάδης

Εδέσσης: Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, Σόλων Γρηγοριάδης, Κ. Κόστος, Ξ. Κοτανίδης, Χ. Τουρτούρης

Κατερίνης: Ιω. Λεβίδης

Βεροίας: Ι. Ιωσηφίδης

Καρατζόβας (Αλμωπίας): Κ. Κοντόπουλος

Λαγκαδά: Χ. Χρυσάφης

ΕΠΟΝ Μακεδονίας: Γιώργος Καφταντζής

 

Ιωακείμ (Αποστολίδης), Μητροπολίτης Κοζάνης (Σέρβια)  1883-1962 Ο Μητροπολίτης Ιωακείμ Αποστολίδης που θεωρήθηκε ως ο πνευματικός ηγέτης της Αντίστασης, γεννήθηκε στο Ορτάκιοϊ της Τουρκίας το 1883. Εκεί μεγάλωσε και σπούδασε. Το 1900 γράφτηκε στη Θεολογική Σχολή και αποφοίτησε το 1905. Μετά από εννέα χρόνια χειροτονήθηκε Μητροπολίτης και τοποθετήθηκε ποιμενάρχης στην Ιερά Μητρόπολη Μετρών και Αθύρων της Ανατολικής Θράκης. Η δραστηριότητα του τον έφερε αντιμέτωπο με το καθεστώς, γεγονός που έγινε αιτία να καταδιωχθεί από τις τουρκικές αρχές. Ο Μητροπολίτης διέφυγε την σύλληψή του περνώντας στην Ελλάδα, η τουρκική δικαιοσύνη όμως τον καταδίκασε ερήμην σε θάνατο. Στην Ελλάδα η Ιερά Σύνοδος τον τοποθέτησε μητροπολίτη στην Ιερά Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης το 1923 με έδρα την Κοζάνη. Το 1926 με την διδακτορία του Πάγκαλου εκτοπίζεται. Μετά την πτώση της δικτατορίας επανέρχεται στην έδρα του. Τον Αύγουστο του 1936 με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας πάλι εκτοπίζεται από τον Ιωάννη Μεταξά. Μετά το θάνατο του Ιωάννη Μεταξά, ο Αλέξανδρος Κορυζής αίρει την ποινή της εξορίας του. Στην Κατοχή ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και συνδέθηκε με το ΕΑΜ. Εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Σερβίων και πήρε μέρος στο Εθνικό Συμβούλιο ως αντιπρόεδρος του σώματος. Καθαιρέθηκε για τη δράση του. Πέθανε στην Αθήνα το 1962.

 

Βαφειάδης Μάρκος (Θεσσαλονίκη) 1906-1992 Γεννήθηκε στη Θεοδοσιούπολη, στη Μικρά Ασία. Με τη Μικρασιατική Καταστροφή, ο Βαφειάδης ήρθε στη Θεσσαλονίκη και κατόπιν στην Καβάλα ως πρόσφυγας. Εργαζόταν ως καπνεργάτης. Το 1924 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ. Το 1932 φυλακίστηκε και εξορίστηκε για την κομμουνιστική του δράση. Η δικτατορία του Μεταξά τον εξόρισε στον ΑηΣτράτη, από όπου δραπέτευσε. Συνελήφθη ξανά στην Αθήνα, φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία και εξορίστηκε στη Γαύδο.  Δραπέτευσε το 1941 και πήρε μέρος, ως ανώτερο στέλεχος στα κομματικά σώματα. Μπήκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη τον Δεκέμβριο του 1942. Το 1944 έγινε καπετάνιος της νεοσύστατης Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ.  Στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ το 1950 διαγράφηκε από το ΚΚΕ αλλά επανήλθε το 1957 ως μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Καθαιρέθηκε εκ νέου και διαγράφηκε το 1964. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1983 και εξελέγη βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ το 1989 και το 1990. Πέθανε στην Αθήνα το 1992. [Μάρκος Βαφειάδης, Απομνημονεύματα, Αθήνα, Νέα Σύνορα, 1985 / ΚΚΕ, Επίσημα Κείμενα, 5ος τόμος (1940-1945), Αθήνα, Σύγχρονη Εποχή, 1981 / Ε-Ιστορικά, «Γράμμος-Βίτσι. Το τέλος του εμφυλίου», τ. 292, 30 Ιουνίου 2005]

Γρηγοριάδης Σόλων (Έδεσσα, πόλη) 1912-1994 Γεννήθηκε στην Καστοριά και ήταν γιός του Νεόκοσμου Γρηγοριάδη. Αποφοίτησε από τη σχολή Ναυτικών Δοκίμων και ονομάστηκε σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού το 1932. Από το 1935 άρχισε τη δημοσιογραφική του καριέρα στην εφημερίδα Έθνος ως αρθρογράφος, σε θέματα διεθνούς στρατηγικής, πολιτικής και οικονομίας. Διετέλεσε διευθυντής του Ρίζου της Δευτέρας (1946-47) και του Ταχυδρόμου (1950) και διευθυντής σύνταξης της Ακροπόλεως (1950-66). Στη διάρκεια της Κατοχής εργάστηκε στον αντιστασιακό Τύπο, ενώ διετέλεσε επίσης εθνοσύμβουλος στις Κορυσχάδες και διοικητής μοίρας του αντάρτικου Ναυτικού (ΕΛΑΝ). Έλαβε μέρος σε πολλές αποστολές, με σημαντικότερες αυτές στην Πολωνία (1939), στην Αίγυπτο (1939), σε Φινλανδία και Γαλλία (1940), στο Βερολίνο (1953), στο Βιετνάμ (1966), στην Πράγα (1968) κ.α. Στο πλούσιο συγγραφικό του έργο συγκαταλέγονται τα εξής βιβλία: "Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974", "Συνοπτική Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, Δεκέμβρης - Εμφύλιος 1944-1949", "Οικονομική Ιστορία Ελλάδας", "Τα Φοβερά Ντοκουμέντα: Δεκέμβριος 1944", "Τα Φοβερά Ντοκουμέντα: Ο εμφύλιος 1946-49", "Τα Φοβερά Ντοκουμέντα: Μετά τον εμφύλιο", κ.ά. Για το δημοσιογραφικό και συγγραφικό του έργο τιμήθηκε με το βραβείο "Αθανάσιος Μπότσης". Διετέλεσε μέλος της 'Ενωσης Συντακτών. Πέθανε στην Αθήνα, το 1994. 

Δηλαβέρης-Κωνσταντινίδης Νικόλαος (Θεσσαλονίκη, πόλη) Ο Νίκος Δηλαβέρης ήταν ηλεκτρολόγος και εργαζόταν ως μηχανικός στο εργοστάσιο Αλατίνι. Μέλος του ΚΚΕ, είχε κάνει δήλωση με εντολή του Μακεδονικού Γραφείου κ’ έμεινε στη Θεσσαλονίκη όπου είχε δημιουργήσει ένα μηχανισμό ενάντια στη δικτατορία. Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της εθνικοαπελευθερωτικής οργάνωσης "Ελευθερία" και στη συνέχεια υπήρξε γραμματέας του ΕΑΜ Μακεδονίας και ο βασικός αρθρογράφος της εφημερίδας Ελευθερία, οργάνου του ΕΑΜ Μακεδονίας. Σημειώνεται ότι ο Νίκος Δηλαβέρης, επικεφαλής κομμουνιστών, κυκλοφόρησε την πρώτη προκήρυξη λίγες μέρες μετά την εισβολή των Γερμανών, ενώ υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της πρώτης αντιστασιακής οργάνωσης «Ελευθερία». Για τη δράση του είχε επικηρυχτεί από τους κατακτητές. Σκοτώθηκε το Δεκέμβρη του 1948 στο Λαγκάδα αγωνιζόμενος με το ΔΣΕ.

Θεοδοσιάδης Σταύρος (Κοζάνη, πόλη) 1895-1972 Γεννήθηκε στο Κριμίνι Βοΐου. Μαθητής της Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών, προσχωρεί στο κίνημα Εθνικής Αμύνης του Βενιζέλου. Παίρνει μέρος στη μικρασιατική εκστρατεία, τραυματίζεται στο Σαγγάριο και παρασημοφορείται ενώ γίνεται [692] μόνιμος υπολοχαγός. Μετά όμως την Καταστροφή, παραιτείται και πηγαίνει στο Παρίσι όπου σπουδάζει πολιτικές επιστήμες. Εκδίδει πρώτα στη Θεσσαλονίκη το 1927 και μετά στην Κοζάνη την εφημερίδα «Βόρειος Ελλάς» με φιλοβενιζελικό προσανατολισμό. Διακόπτει την έκδοσή της στην Κατοχή. Οργανώνεται στο ΕΑΜ και συνεργάζεται στενά με τον Μητροπολίτη Κοζάνης Ιωακείμ. Εκλέγεται εθνοσύμβουλος Κοζάνης. Μετά την απελευθέρωση γνωρίζει αποκλεισμούς και αποσύρεται στο χωριό Βλάστη. Πέθανε το 1972.

Θέος Κώστας (Εθνοσύμβουλος Δράμας). Γεννήθηκε το 1896 στο Κατηχώρι Μαγνησίας και ήταν καπνεργάτης στο Βόλο για να αναδειχθεί στη συνέχεια κορυφαίο στέλεχος του συνδικαλιστικού και του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας.  Για τη δράση του φυλακίστηκε και εξορίστηκε πολλές φορές. Το 1926 εκλέχθηκε βουλευτής Λάρισας του ΚΚΕ. Τον Απρίλιο του 1928 κατά το Δ’ συνέδριο της ΓΣΕΕ, όταν αποκλείστηκαν οι κομμουνιστές αντιπρόσωποι και διαγράφτηκαν  τα συνδικάτα που ήλεγχαν, πρωτοστάτησε στην ίδρυση της ΕΓΣΕΕ (Ενωτική Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας), αναλαμβάνοντας γραμματέας της, το Φλεβάρη του 1929.  Στις εκλογές του 1936 ο Θέος εκλέχθηκε βουλευτής Δράμας του ΚΚΕ με το Παλλαϊκό Μέτωπο, ενώ μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά είναι από τους πρώτους ηγέτες του κόμματος που συλλαμβάνονται και εξορίζονται στην Ανάφη και στη συνέχεια φυλακίζεται στην Ακροναυπλία. Το 1944 εκλέχθηκε Εθνοσύμβουλος Δράμας της ΠΕΕΑ, στη λεγόμενη κυβέρνηση του βουνού. Η ήττα του ΔΣΕ τον οδηγεί μαζί με τον υπόλοιπο κομματικό μηχανισμό στη Ρουμανία, απ’ όπου και συνεχίζει τη συνδικαλιστική του δράση, καταφέρνοντας να εκλεγεί αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ). Πέθανε στο Βουκουρέστι στις 27 Μάη 1958.

 

Καραμαούνας Λεωνίδας του Κωνσταντίνου (1890-1963) Εθνοσύμβουλος Θεσσαλονίκης. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1890 και σπούδασε Ιατρική. Πολιτεύθηκε στις εκλογές του 1936 και εκλέχθη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Στην Κατοχή συμμετείχε στη συγκρότηση της ομάδας Αριστερών Φιλελευθέρων, η οποία εντάχθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Διετέλεσε πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας της ΠΕΕΑ και Εθνοσύμβουλος. Διετέλεσε δήμαρχος Θεσσααλονίκης το πρώτο διάστημα της απελευθέρωσης.  Πολιτεύθηκε στις εκλογές του 1950  και εκλέχθη βουλευτής Θεσσαλονίκης με τον συνασπισμό της Δημοκρατικής Παράταξης και στις 10 Μαΐου συνέπραξε με την Ένωση Δημοκρατικών Αριστερών και στη συνέχεια, στις 5 Ιουλίου 1951 προσχώρησε στον Δημοκρατικό Συναγερμό. Στις εκλογές του 1951 πολιτεύθηκε με την ΕΔΑ χωρίς να εκλεγεί, ωστόσο ανακηρύχθηκε βουλευτής Αθηνών στις 12 Δεκεμβρίου, μετά την ακύρωση της εκλογής των εξόριστων και φυλακισμένων από το Εκλογοδικείο, στη θέση του Ιωάννη Ιμβριώτη. Πολιτεύθηκε, για τελευταία φορά, στις εκλογές του 1961 με τον συνασπισμό του Πανδημοκρατικού Αγροτικού Μετώπου Ελλάδος (ΠΑΜΕ) χωρίς να εκλεγεί. Απεβίωσε το 1963.

Καφταντζής (Μαλέας) Γιώργος (Θεσσαλονίκη) 1920-1998 Γεννήθηκε στην Ηράκλεια Σερρών. Πήρε μέρος στη Μάχη της Κρήτης, από την οποία εμπνεύστηκε το μυθιστόρημά του «Δώδεκα μέρες» (1955). Ήταν κορυφαίο στέλεχος (Μαλέας) της ΕΠΟΝ στην Εθνική Αντίσταση, μέλος του Μακεδονικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ. Πρωτοστάτησε στο περιοδικό «Ξεκίνημα» του Εκπολιτιστικού Ομίλου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και αργότερα ίδρυσε περιοδεύοντα θίασο στο Βουνό (Δυτική Μακεδονία). Στις 30 Απριλίου 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Θεσσαλονίκης (γενικές εκλογές στην πόλη σύμφωνα με την αριθ. 3 πράξη της ΠΕΕΑ). Μετά τον πόλεμο έζησε και δικηγόρησε στις Σέρρες, όπου ανέπτυξε πλούσια κοινωνική και πολιτιστική δράση και δημιούργησε το συγγραφικό έργο του, ιστορικό, ποιητικό, πεζογραφικό, θεατρικό και πλήθος άρθρων σε περιοδικά και εφημερίδες. Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική. Ποιήματά του περιλαμβάνονται σε πολλές ελληνικές και ξενόγλωσσες ανθολογίες (Γαλλική, Ιταλική, Αγγλική, Ρωσική, Πολωνική, Ουγγρική). 

Μαραγκός Δημήτριος (Θεσσαλονίκη) Δικηγόρος στο επάγγελμα. Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, από τα ηγετικά στελέχη του ΕΑΜ στη Θεσσαλονίκη. Ως μέλος του ΣΚΕ πήρε μέρος στις διεργασίες για τη δημιουργία της ΕΔΑ (1951).  Μπαλάσκας Δημήτριος (Θεσσαλονίκη) Δικαστικός στη Θεσσαλονίκη, βασιλόφρων ιδεολογικά, έλαβε μέρος σε δίκες των κινηματιών του ’35. Στην Κατοχή οργανώθηκε στο ΕΑΜ μαζί με άλλους δικαστικούς. Τον Δεκέμβριο του 1943 ανέβηκε στο βουνό. Τοποθετήθηκε στη δικαστική διεύθυνση του επιτελείου της Χ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Το 1944 έγινε μέλος του ΚΚΕ και του ανατέθηκε η διεύθυνση δικαστικού της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας. Στον εμφύλιο επίσης ήταν υπεύθυνος δικαστικού του ΔΣΕ. 

Μπακιρτζής Ευριπίδης (Σέρρες, 16 Ιανουαρίου 1895 – Φούρνοι Ικαρίας, 9 Μαΐου 1947) στρατιωτικός, και ηγετικό στέλεχος της Εθνικής Αντίστασης.  Ο Μακεδόνας στρατηγός αποτελεί έναν από τους αγωνιστές – σύμβολα για την κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Αναδείχθηκε ήρωας μέσα από τους αγώνες του στις μάχες του Α’ Π.Π., με τη συμμετοχή του στην Κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη αλλά και αργότερα με την σημαντική συμβολή του στον αντιστασιακό αγώνα στη διάρκεια της κατοχής. Είχε εκλεγεί Εθνοσύμβουλος Θεσσαλονίκης και λόγω των ικανοτήτων και της προΪστορίας του ανέλαβε πρόεδρος (πρωθυπουργός) της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ, γνωστής και ως «Κυβέρνηση του Βουνού») κατά το διάστημα 10 Μαρτίου έως 18 Απριλίου 1944. Στις 30 Οκτωβρίου 1944, τμήματα του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τους Μάρκο Βαφειάδη και Ευριπίδη Μπακιρτζή, εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη μετά την αποχώρηση των Γερμανών, παρά την συμφωνία που υπήρχε για παράδοση της πόλης στις βρετανικές δυνάμεις. Βρέθηκε νεκρός στην Ικαρία το 1947 όπου ήταν εξόριστος

Μπαλάσκας Δημήτριος (Θεσσαλονίκης). Δικαστικός στη Θεσσαλονίκη, βασιλόφρων ιδεολογικά, έλαβε μέρος σε δίκες των κινηματιών του ’35. Στην Κατοχή οργανώθηκε στο ΕΑΜ μαζί με άλλους δικαστικούς. Τον Δεκέμβριο του 1943 ανέβηκε στο βουνό. Τοποθετήθηκε στη δικαστική διεύθυνση του επιτελείου της Χ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Το 1944 έγινε μέλος του ΚΚΕ και του ανατέθηκε η διεύθυνση δικαστικού της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας. Στον εμφύλιο επίσης ήταν υπεύθυνος δικαστικού του ΔΣΕ. 

Παπαδόπουλος Φίλιππος (Κοζάνης) Γεννήθηκε στο Καρς του Καυκάσου το 1900 και ήταν γιος παπά. Εγκαταστάθηκε ως πρόσφυγας με την οικογένειά του στην Κρυόβρυση Εορδαίας και μετά στην Πτολεμαΐδα όπου αρχικά εργάστηκε σαν εμπειρικός τοπογράφος. Μετέπειτα ασχολήθηκε με αγροτικές εργασίες. Από το 1924 έγινε μέλος του ΚΚΕ και δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Για την κομματική του δράση εξορίστηκε στη Γαύδο. Στις εκλογές του 1936 εκλέχτηκε βουλευτής Κοζάνης του ΚΚΕ με το Παλλαϊκό Μέτωπο. Λίγους μήνες μετά θα συλληφθεί από τη Δικτατορία Μεταξά και θα μεταφερθεί στην Ακροναυπλία και έπειτα στην Ανάφη απ’ όπου και θα δραπετεύσει την περίοδο της Κατοχής και θα ενταχθεί στο ΕΑΜ. Το 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Κοζάνης της ΠΕΕΑ  ενώ επίσης ήταν μέλος της ΔΕ Κεντρικής Μακεδονίας του ΕΑΜ (1944-1945). Στην κατοχή εκτελέστηκε η γυναίκα του από τους Γερμανούς καθώς και ο αδερφός του. Ο Φίλιππος Παπαδόπουλος φυλακίστηκε και εξορίστηκε συνολικά 13 χρόνια. Μετά την ήττα του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας στις αρχές του 1950. Πέθανε στη Σόφια την 1η Μαρτίου 1964. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε η κηδεία του.

Περισοράτης Φίλιππας (Ημαθίας). Γεννήθηκε το 1901 στη Νάουσα Ημαθίας. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και άσκησε το λειτούργημα του Δικηγόρου στην πόλη της Βέροιας. Υπήρξε βουλευτής Ημαθίας με την ΕΔΑ το 1958, λαμβάνοντας 7.753 ψήφους, ο πρώτος εκλεγμένος βουλευτής της Αριστεράς στο νομό Ημαθίας.  Απεβίωσε στις 16 Απριλίου 1990.

Σινάκος Μιχάλης (Θεσσαλονίκης). Γεννήθηκε στην Επανομή το 1897 από αγροτική οικογένεια και ήταν και ο ίδιος αγρότης. Από τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το αγροτικό συνδικαλιστικό κίνημα και έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γεωργικών Συνεταιρισμών Μακεδονίας Την περίοδο του μεσοπολέμου υπήρξε από τα κορυφαία αγροτικά στελέχη της χώρας αλλά και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου το 1936 και αντιστασιακός. Στα γεγονότα του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη ήταν από τους πρωταγωνιστές και στη συνέχεια φυλακίστηκε και εξορίστηκε από τη δικτατορία Μεταξά σε διάφορες φυλακές της χώρας. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο και την ήττα του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία. Απεβίωσε τρία χρόνια μετά τον επαναπατρισμό του, στις 13 Νοεμβρίου 1979 και τάφηκε στο νεκροταφείο της Επανομής

Στρίγκος Λεωνίδας (Θεσσαλονίκη) 1900-1983 Γεννήθηκε το 1900 στη Λεμεσό. Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου. Την περίοδο 1925-1927 ήταν στη Σοβιετική Ένωση και το 1927 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής στο 5ο συνέδριο (1934) και στο 6ο συνέδριο (1935). Μπήκε στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ στην 8η Ολομέλεια (Ιανουάριος 1942) και παρέμεινε ως το 1945. Δραστηριοποιήθηκε ως δημοσιογράφος και υπήρξε διευθυντής του Ριζοσπάστη. Στην Κατοχή ήταν γραμματέας του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ. Στον Εμφύλιο ήταν πολιτικός επίτροπος του Αρχηγείου Δυτικής Μακεδονίας και συμμετείχε στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Επισιτισμού. Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ ως το 1973. Έκτοτε ήταν μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ, επικεφαλής του Ιστορικού Τμήματος. Πέθανε στην Αθήνα το 1983.

Τανούλας Αθανάσιος (Θεσσαλονίκη, ύπαιθρος) Αγρότης από τον Τρίλοφο Θεσσαλονίκης. Υποψήφιος στις εκλογές του 1923 και του 1926 με τους αγροτιστές και το 1928 συνεργαζόμενος με το Προοδευτικό Κόμμα του Γ. Καφαντάρη. Στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933, επήλθε τριχοτόμηση του αγροτικού πολιτικού κόσμου, ο Τανούλας εκλέχθηκε βουλευτής με την Ηνωμένη Αντιπολίτευση. Λίγο αργότερα, υπέγραψε το σχετικό σύμφωνο κοινής αντιδικτατορικής και αντιφασιστικής δράσης στις 5 Οκτωβρίου 1934 εκ μέρους του Αγροτικού Κόμματος. Στις εκλογές στις 26 Ιανουαρίου 1936, κατέβηκε υποψήφιος συνεργαζόμενος με το Δημοκρατικό Συνασπισμό (Καφαντάρης-Παπανδρέου-Παπαναστασίου).  Οργανωμένος στο ΕΑΜ από το 1942, συμμετείχε στο Εθνικό Συμβούλιο τον Απρίλιο 1944. Το 1950 ήταν υποψήφιος με τη Δημοκρατική Παράταξη και μετέπειτα συνέχισε την πολιτική δράση του με διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς.

Τηλικίδης Γρηγόριος (Πέλλα) του Παντελή 1893-1950 Γεννήθηκε στον Καύκασο το 1893. Φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση. Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου των Ελλήνων του Αντικαυκάσου και Επιθεωρητής των Σχολείων της Ελληνικής μειονότητας του Καυκάσου. Στέλεχος της Δημοκρατικής Ένωσης του Αλέξανδρου Παπαναστασίου. Βουλευτής στην Έδεσσα το 1923 και με τους διάφορους συνδυασμούς, όπου συμμετείχε η Δημοκρατική Ένωση, επίσης στην Έδεσσα το 1928 και 1933 και στην Πέλλα το 1926 και το 1932. Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, έγινε εθνοσύμβουλος στην ΠΕΕΑ τιμητικά χωρίς να εκλεγεί στο Εθνικό Συμβούλιο. Εκλέχτηκε βουλευτής Πέλλης το 1950 με το Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων (Πλαστήρας – ΕΠΕΚ) και πέθανε την ίδια χρονιά στην Αθήνα. 

Τσιστίνας Διαμαντής (Καστοριά, πόλη) Τσιστίνας ή Ντάλης Διαμαντής, γουναροεργάτης από το Άργος Ορεστικό. Στις δημοτικές εκλογές του 1934 υποψήφιος στην πόλη της Καστοριάς. Το Σεπτέμβριο του επομένου έτους ηγήθηκε του Δημοκρατικού Αντιφασιστικού Συνασπισμού της περιοχής. Το 1935 ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΜΕ Καστοριάς, και το 1936 ήταν υποψήφιος στη Φλώρινα. Το 1939 περιφερειακός καθοδηγητής του ΚΚΕ στα Γρεβενά. Μετά την απόλυσή του από την Ακροναυπλία το 1941 διορίστηκε γραμματέας της ΠΕ του ΚΚΕ Κοζάνης με το ψευδώνυμο «Αλέκος» και το 1944 εξελέγη εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ στην Καστοριά. Επί εαμοκρατίας ανέλαβε πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου της ιδίας πόλης. Συνελήφθη και φυλακίστηκε το 1945. Εξορίστηκε στη Μακρόνησο και στον Αη Στράτη. Στις εκλογές του 1951 ήταν στα πρόσωπα που υποστήριζε το ΚΚΕ για υποψηφίους της ΕΔΑ. Το 1958 μετά τις εκλογές εκτοπίζεται στο κύμα διώξεων. Επί δικτατορίας εξορίστηκε ξανά στη Λέρο και τη Γυάρο. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1979.

Πυλάης Κυριάκος (Φλώρινα, ύπαιθρος) Γεννήθηκε το 1912 στο Ξινό Νερό Φλώρινας από αγροτική σλαβόφωνη οικογένεια. Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1931 και δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή. Μετά τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης το 1936 συνελήφθη και στάλθηκε από το 1937 στην Ακροναυπλία. Το 1941 επέστρεψε στο Ξινο Νερό και πρωτοστάτησε στη συγκρότηση εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων. Ανέλαβε μια σειρά καθηκόντων στην Περιφερειακή Επιτροπή ΚΚΕ Φλώρινας και στα τμήματα του ΕΛΑΣ στο Βίτσι. Από το 1943 ήταν αναπληρωματικό μέλος του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ και αργότερα γραμματέας της ΠΕ Φλώρινας του ΣΝΟΦ. Εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Φλώρινας και πήρε μέρος στο Εθνικό Συμβούλιο. Μεταπολεμικά γνώρισε διώξεις και πολύχρονες φυλακίσεις. Πολιτεύτηκε αργότερα με την ΕΔΑ και το ΚΚΕ. 

Κεραμιτζής (Κεραμιτζίεφ) Μιχαήλ (Καστοριά, ύπαιθρος) 1915-1981 Γεννήθηκε στο χωριό Γάβρος της Καστοριάς. Ανώτερος υπάλληλος της Αγροφυλακής, απολύθηκε το 1939. Αντιπρόσωπος της περιοχής Καστοριάς (ύπαιθρος) στο Εθνικό Συμβούλιο, διέφυγε τον Νοέμβριο του 1944 στο Μοναστήρι (Μπίτολα) με την «Αιγαιακή Ταξιαρχία» των Σλαβομακεδόνων που συγκρούστηκαν με τον ΕΛΑΣ λόγω της αποσχιστικής δράσης τους. Αναδείχτηκε σε γραμματέα του ΝΟΦ τον Μάιο του 1947, αλλά το 1948 μετά τη σύγκρουση με το ΚΚΕ, κατέφυγε στα Σκόπια όπου αναμείχθηκε στην πολιτική ζωή αναλαμβάνοντας διάφορα αξιώματα.