Δημήτρης Κουριώτης: Ένας από τους 200 εκτελεσμένους ήρωες

Από τους κομμουνιστές που θυσιάστηκαν από τους Ναζί την Πρωτομαγιά του 1944 

του Πάνου Κουργιώτη

Ο Δημήτρης Κουριώτης, θείος του πατέρα μου και αδελφός του παππού μου ήταν ένας εκ των 200. Ευτυχώς, χάρη σε αυτόν τον ήρωα, την ιστορία του οποίου μου διηγήθηκαν οι παλαιότεροι, σιγουρεύτηκα ότι σαν οικογένεια βρεθήκαμε στη «σωστή πλευρά της ιστορίας».

Ο σύντομος, εντούτοις πολυκύμαντος, βίος του (1914-1944) συνοψίζει από πολλές απόψεις την ιστορία ενός μεγάλου μέρους των Ελλήνων που βίωσαν την προσφυγιά, τις αντιξοότητες της εγκατάστασης στην μητέρα-πατρίδα, την κοινωνική και πολιτική δραστηριοποίηση για ένα καλύτερο μέλλον, τις διώξεις, την φυλακή, και τέλος, την κοπή του νήματος της ζωής τους στο άνθος της ηλικίας τους.

Η καταγωγή των γονιών του ήταν από το Κουρί της Βιθυνίας στην βορειοδυτική Μικρά Ασία, τοπωνύμιο που επιβιώνει στη σύγχρονη τουρκική ως Koru, που σημαίνει μικρό δάσος. Οι ίδιοι, ή πρόγονοί τους εγκαταστάθηκαν κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο, επί Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ (1876-1909) στην κοντινή Κίο εξ ου και ονομάστηκαν από τους εκεί κατοίκους «Κουριώτες» και φέρουν έκτοτε το επώνυμο αυτό.

Από εύπορη οικογένεια

Από τις μαρτυρίες της οικογένειας προκύπτει ότι επρόκειτο για εύπορη οικογένεια της αστικής τάξης των Οθωμανών Ελλήνων. Είχαν ξενοδοχείο και μάλιστα είχαν ανοίξει και δεύτερο στην Κωνσταντινούπολη, γεγονός ενδεικτικό ότι «είχαν καλά τον καιρό τους», όπως έλεγε η γιαγιά μου και νύφη της προγιαγιάς Ρεγγίνας και μητέρας του Δημήτρη.

Ο Δημήτρης γεννήθηκε στο περιβάλλον αυτό το 1914 και ο αδελφός του Παναγιώτης το 1917. Έφτασαν στην Ελλάδα μόνο με την μητέρα τους Ρεγγίνα με την καταστροφή του ‘22, καθώς ο πατέρας τους, Βασίλης, απεβίωσε κάπου μέσα σε στην πενταετία (1917-22). Ας σημειωθεί, ότι δεν έφυγαν με τον κύριο όγκο των υπόλοιπων κατοίκων της Κίου, που θα ίδρυαν τη Νέα Κίο στο νομό Αργολίδας, αλλά τηρούσαν στάση αναμονής, μήπως σταθεροποιούνταν η κατάσταση και βελτιώνονταν τα πράγματα. Ωστόσο, όπως ξέρουμε αυτό δε συνέβη ποτέ.

Όταν έφτασαν οι δυνάμεις του Κεμάλ προ των πυλών της Κίου, η Ρεγγίνα πήρε τα παιδιά της που παίζανε στην παραλία και επιβιβάστηκε σε ένα καράβι που σάλπαρε εκείνη τη στιγμή για Θεσσαλονίκη. Όπως μου διηγήθηκε ο παππούς Παναγιώτης "φορούσα μόνο ένα παπούτσι, όταν με άρπαξε η μάνα μου να με βάλει στο καράβι".

Στη Θεσσαλονίκη η Ρεγγίνα είχε έναν ξάδερφο, τον Μίμη Κουργιώτη, φωτογράφο επί της Εγνατίας (στο ύψος της Κολόμβου), που τους φιλοξένησε προσωρινά. Κατά το έθιμο και την ισχύουσα κοινωνική πρακτική της εποχής, οι χήρες που έφταναν από τη Μικρά Ασία νυμφεύονταν μέσω προξενιού με ντόπιους Έλληνες. Η προγιαγιά μου Ρεγγίνα ήταν αυτό που λέμε αρχοντογυναίκα, δεν γνώριζε τουρκικά, και μιλούσε στην καθαρεύουσα. Μάλιστα, όπως μας διηγούνταν η γιαγιά μου και ο παππούς μου, την κορόιδευαν τα παιδιά του χωριού, που βρέθηκε νύφη, επειδή μιλούσε περίεργα κι έλεγε «τας όρνιθας» και «τας φωλεάς», όταν τα μάλωνε που πείραζαν τις κότες.

Ο σύζυγος που της βρήκαν ήταν και αυτός χήρος με ένα παιδί από το Ζαγκλιβέρι (σύνορα νομών Θεσαλονίκης - Χαλκιδικής). Δέχτηκε να παντρευτεί την μικρασιάτισσα υπό έναν όρο: να φέρει μόνο το ένα της παιδί. Και έτσι επέλεξε τον Παναγιώτη, που ήταν ο μικρότερος, και άφησε τον Δημήτρη με τον θείο του στη Θεσσαλονίκη. Όλα αυτά συνέβαιναν κάπου μέσα στη δεκαετία του ’20.

«Ωρίμασε» πολιτικά στη Θεσσαλονίκη

Έτσι λοιπόν, ο Δημήτρης ανδρώνεται και ωριμάζει πολιτικά στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου όπου βιώνει εκ του σύνεγγυς όλα τα γεγονότα που συγκλόνισαν την ιστορία της πόλης και ολόκληρης της χώρας. Κάπου μέσα σε αυτό διάστημα αν και δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς, εντάχθηκε στο ΚΚΕ όπου ανέπτυξε ενεργό πολιτική δράση.

Μάλιστα, αναφέρεται ως στέλεχος και όχι απλό μέλος στους καταλόγους των εκτελεσθέντων που είδαν το φως της δημοσιότητας. Αυτή ήταν η ζωή του Δημήτρη, όταν ήρθε ο Αύγουστος του 1936 με την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, όπου φυσικά το ΚΚΕ τέθηκε εκτός νόμου και τα στελέχη και μέλη του πέρασαν στην παρανομία και διώκονταν. Μετά από δύο χρόνια παράνομης πολιτικής δράσης, ο Δημήτρης συνελήφθη τον Αύγουστο του 1938 στη Θεσσαλονίκη και μεταφέρθηκε στην Ακροναυπλία. Ήταν μόλις 24 ετών.

Ο φόβος μιας νέας στοχοποίησης

Από το διάστημα του εγκλεισμού του και μέχρι την έλευση των Γερμανών και την παράδοση των κρατουμένων από το απερχόμενο καθεστώς στις ναζιστικές κατοχικές αρχές, διαθέτουμε τα μοναδικά και τελευταία τεκμήρια για τις συνθήκες κράτησής του από την αλληλογραφία με την μητέρα του. Ο πατέρας μου Δημήτρης, που πήρε το όνομα του θείου του τιμής ένεκεν, αναφέρει ότι τη δεκαετία του ‘60 η οικογένειά του είχε στην κατοχή της τα γράμματα αυτά, τα οποία ωστόσο κατέστρεψε στη συνέχεια η γιαγιά μου, όταν εγκαταστάθηκαν στην πόλη, εξαιτίας του φόβου μιας νέας στοχοποίησης από τη χούντα που είχε στο μεταξύ καταλάβει την εξουσία. Όπως μου ανέφερε ο πατέρας μου, όταν ο ίδιος ήταν παιδί ο μαρκαδόρος της λογοκρισίας είχε πλέον ξεθωριάσει και του εξήρε το ενδιαφέρον η ανάγνωση των λογοκριμένων γραμμών από το καθεστώς Μεταξά. Μεταξύ όσων διάβασε και του έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η άρνηση του Δημήτρη να υπογράψει τη δήλωση μετανοίας με αντάλλαγμα την ελευθερία του, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της μητέρας του Ρεγγίνας. Ο πατέρας μου ανακαλεί στη μνήμη τις εξής χαρακτηριστικές γραμμές: «μάνα, αν είναι να μου ζητήσεις και πάλι να υπογράψω μη μου ξανά στείλεις».

Αρνείται το Μεταξικό καθεστώς να πολεμήσουν οι κομμουνιστές στο Μέτωπο

Και κάπως έτσι φτάσαμε στον Οκτώβριο του 1940 και στο ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου, με τους έγκλειστους κομμουνιστές να ζητούν να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή και το καθεστώς Μεταξά να απελευθερώνει τους ποινικούς κρατουμένους για να τους στείλει στο μέτωπο ως αναλώσιμους, αλλά όχι τους πολιτικούς που παρέμεναν στις φυλακές και τους τόπους εξορίας. Από τότε, διεκόπη κάθε επαφή με τον Δημήτρη και η οικογένειά μας δεν θα άκουγε τίποτα ξανά για αυτόν μέχρι και την πρωτομαγιά του 1944. Η υπόλοιπη ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή με την παράδοσή των Ακροναυπλιωτών στους Γερμανούς, τη μεταφορά τους στο Χαϊδάρι κι εν συνεχεία την εκτέλεσή τους στην Καισαριανή. Ήταν 30 ετών και αναφέρεται ως ο εκτελεσθείς νούμερο 84 στους καταλόγους που έχουν κυκλοφορήσει.

Η διαχείριση της μνήμης

Όμως τι σημασία έχουν όλα αυτά σήμερα και τι μπορούν να μας μάθουν, 82 χρόνια μετά; Με αφορμή τους 200 εκτελεσθέντες της Καισαριανής, εγείρονται στον δημόσιο λόγο κρίσιμα ζητήματα που αφορούν στην ίδια την ταυτότητα του μεταπολιτευτικού ελληνικού πολιτικού συστήματος και των ιδεολογικών του επιλογών. Πρόκειται προπαντός για τη διαχείριση της μνήμης μιας εξαιρετικά ευαίσθητης περιόδου της σύγχρονης ιστορίας μας, όπως είναι η δεκαετία ’40, στο πλαίσιο του επίσημου πατριωτικού αφηγήματος περί εθνικής ενότητας, όπως αυτό αναπαράγεται εδώ και δεκαετίες και της αφήγησής της από τους εθνικούς κρατικούς μηχανισμούς, όπως είναι τα σχολεία κ.α.

Κατ’ αρχάς, η αμηχανία, διστακτικότητα ή/και άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να αναγνωρίσει τους 200 ως κομμουνιστές και η τάση του «επίσημου κράτους» και των φωνών που ευθυγραμμίζονται μαζί του να τους απογυμνώσουν από την πολιτικό-ιδεολογική τους ταυτότητα, εμμένοντας στο σκέτο «Έλληνες» ή «πατριώτες», λες και ο όρος «κομμουνιστής» είναι ασύμβατος με αυτόν του «Έλληνα» ή του «πατριώτη», υποκρύπτει έναν βαθύτερο αντικομουνισμό που χρήζει ερμηνείας.

Τα πρώτα θύματα του αντικομμουνισμού

Οι 200 δεν αποτέλεσαν απλώς τα πρώτα θύματα του αντικομουνισμού στην Ελλάδα μόνο όταν θα παραδίνονταν στους ναζί δημίους τους, όπως αναφέρει ο μελετητής-ιστορικός, Μενέλαος Χαραλαμπίδης, αλλά φαίνεται πως παραμένουν ακόμα και μετά θάνατον, τώρα που για πρώτη φορά τίθεται μετ’ επιτάσεως το ζήτημα της αποκατάστασης της μνήμης τους. 

Ο αντικομουνισμός αυτός με τη σειρά του είναι εύκολο να εξηγηθεί, καθώς συντρέχουν οι ίδιοι λόγοι για τους οποίους έχει καθιερωθεί στην χώρα μας, συνιστώντας ευρωπαϊκή πρωτοτυπία, ο εορτασμός της έναρξης του πολέμου αντί του τερματισμού του και της ήττας των κατακτητών: η ανάγκη αποσιώπησης ή υποβάθμισης της δυσάρεστης αλήθειας ότι πρώτον, το ΚΚΕ βρισκόταν στην εμπροσθοφυλακή της εθνικής αντίστασης και της απελευθέρωσης της χώρας και δεύτερον, ότι παρά τις προσπάθειες να παρουσιαστεί το καθεστώς Μεταξά ως πατριωτικό και το ΟΧΙ και το έπος του ’40 ως υπόθεση όλων των Ελλήνων, φαίνεται πως κάποιοι έμειναν πίσω, όχι γιατί δεν ήθελαν να πολεμήσουν ή δείλιασαν, αλλά γιατί πολλοί απλά δεν θεωρούνταν "αληθινό κομμάτι του έθνους".

Τα διδάγματα εκείνης της εποχής

Κλείνοντας αυτό το σύντομο επιμνημόσυνο άρθρο, δεν μπορώ να κρύψω την αισιοδοξία μου καθώς βλέπω ότι η αναθέρμανση της συζήτησης για τους 200 και την ηρωική θυσία τους φαίνεται να αγγίζει νεότερες γενιές που για καιρό υπήρξαν απαθείς ή αποκομμένες από τα μεγάλα διακυβεύματα και τα διδάγματα της εποχής εκείνης. Σε μια εποχή ξεπλύματος του ναζισμού και του φασισμού και προσπαθειών αναθεώρησης της «συμβατικής» ιστορίας εν γένει, η γνώση των πεπραγμένων του φασιστικού καθεστώτος του Μεταξά και του γενοκτονικού χαρακτήρα της ναζιστικής κατοχής αποτελεί την μεγαλύτερη δικαίωση για τους νεκρούς μας. Να σημειώσω τέλος, ότι η συζήτηση περί της ανάγκης σύστασης μουσείου εθνικής αντίστασης είναι παραπλανητική για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω, καθώς εξυπηρετεί την προπαγάνδα της μη διασάλευσης της εθνικής ενότητας. Ως εκ τούτου, οι φωτογραφίες μετά την ανάκτησή τους πρέπει να διατεθούν στο φυσικό τους περιβάλλον που δεν είναι άλλο από το ιστορικό αρχείο του ΚΚΕ και το ήδη υπάρχον μουσείο εθνικής αντίστασης που λειτουργεί στον χώρο του σκοπευτηρίου στον δήμο Καισαριανής.

 

Ο Πάνος Κουργιώτης, είναι Επίκουρος Καθηγητής Τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του ΠΑΜΑΚ

Το Γεντί Κουλέ και οι εκτελέσεις - Μνήμες και μαρτυρίες

Εκτενές ρεπορτάζ του ΑΠΕ-ΜΠΕ για το βιβλίο "Γεντί Κουλέ, η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης"

Υπό τον τίτλο «Το Γεντί Κουλέ και οι εκτελέσεις - Μνήμες και μαρτυρίες», το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων μετέδωσε οπριν ένα χρόνο σαν σήμερα εκτενές ρεπορτάζ του Φάνη Γρηγοριάδη για τους έξι ομαδικούς τάφους που βρέθηκαν στην περιοχή των Συκεών, σε μικρή απόσταση από τις πρώην φυλακές Επταπυργίου, παρουσιάζοντας παράλληλα  το βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου «Γεντί Κουλέ, η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης από το οποίο αντλεί το πλήθος των στοιχείων που παρατίθενται στο σχετικό κείμενο.

Το "Γεντί Κουλέ" πάει "Βαφοπούλειο" σήμερα

Το βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου «Γεντί Κουλέ, η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης» θα παρουσιαστεί σήμερα Τετάρτη 1^η Απριλίου 2026, ώρα 19:00 στο αμφιθέατρο του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Θεσσαλονίκης. Για το βιβλίο θα μιλήσουν η διδάσκουσα στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, Βασιλική Λάζου, ο δικηγόρος και πρώην εισαγγελέας Κώστας Λογοθέτης, ο πολιτικός κρατούμενος επί χούντας στο Γεντί Κουλέ, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης και ο συγγραφέας του Βιβλίου. Συντονίζει η δημοσιογράφος Γεωργία Λοτσοπούλου.

Οι “κόκκινοι” στρατιώτες και το Γεντί Κουλέ

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Οι φυλακές Επταπυργίου θα δεχτούν στη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας δεκάδες στρατιώτες που φυλακίζονταν όταν αρνούνταν να πάρουν μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις. Είναι η εποχή κατά την οποία η οικονομική κατάσταση στη Θεσσαλονίκη όπως και στην υπόλοιπη χώρα είναι απελπιστική και οι απεργίες διαδέχονται η μία την άλλη. Σιδηροδρομικοί, καπνεργάτες και άλλοι διεκδικούν μαχητικά την ικανοποίηση των οικονομικών και αντιπολεμικών τους αιτημάτων. Η κυβέρνηση επιστρατεύει απεργούς και τους στέλνει στο μέτωπο να πολεμήσουν και στη φυλακή όσους αρνηθούν. 

Πρωταπριλιάτικα ψέμματα και φάρσες άλλοτε και τώρα

Καθώς σήμερα έχουμε Πρωταπριλιά, μαζί με τις ευχές μας για Καλό Μήνα και γρήγορα να απαλλαγούμε από τα δεινά των παρανοϊκών καταστροφικών πολεμικών επιχειρήσεων που διεξάγονται στη  Μέση Ανατολή και την Ουκρανία να απειλούν όλη την ανθρωπότητα, έτσι για να ευθυμήσουμε λίγο, συγκεντρώσαμε και σας παρουσιάζουμε φάρσες και καλοπροαίρετα πρωταπριλιάτικα ψέματα που έμειναν στην ιστορία για την πρωτοτυπία και το χιούμορ τους. 

Η δολοφονική επίθεση κατά της εφημερίδας "Αγωνιστής" της Θεσσαλονίκης

Η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού Τύπου

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Ως η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού Τύπου, μπορεί να θεωρηθεί η 30η Μαρτίου του 1947, καθώς την ημέρα εκείνη, συμμορία ακροδεξιών τρομοκρατών εισέβαλε στις εγκαταστάσεις της εφημερίδας Αγωνιστής της Θεσσαλονίκης, δολοφονώντας με αυτόματα όπλα τρεις τυπογράφους και τραυματίζοντας σοβαρά άλλους επτά. Κατά... σύμπτωση, οι δύο από τους τέσσερις χωροφύλακες που υποτίθεται ότι φρουρούσαν τις εγκαταστάσεις, λίγο πριν "είχαν πάει για ύπνο", ενώ οι άλλοι δύο, δήλωσαν ότι "δεν αντιλήφθηκαν τίποτα" από το μακελειό που έγινε!

Οι εκτελέσεις των «Γεμιτζήδων» στο Γεντί Κουλέ

 

Τον Νοέμβριο του 1896, λίγο μετά την μετατροπή του φρουρίου του Επταπυργίου σε  φυλακή, θα αποφυλακιστούν με αυτοκρατορικό οθωμανικό διάταγμα 44 κατάδικοι που είχαν εκτίσει τα δύο τρίτα της ποινής τους. 1 Η απόλυσή τους έγινε με την ευκαιρία της οθωμανικής εορτής “Λεϊλέ-ι-Μιράτς, για την οποία εκείνες τις μέρες ήταν φωταγωγημένα όλα τα τεμένη που υπήρχαν στη Θεσσαλονίκη.  2

Η δίκη της "Δημοκρατικής Άμυνας" στο Έκτακτο Στρατοδικείο της χούντας

Πρώτη ημέρα της δίκης της Δημοκρατικής Αμυνας. Διακρίνονται από αριστερά, Νίκος Κωνσταντόπουλος, Χαρ. Πρωτοπαππάς, Παν. Ανδριτσάκης, Παν. Τσαγκαράκης, Στρατηγός Γ. Ιορδανίδης και πίσω ο Σάκης Καράγιωργας.

Στα τέλη Μαρτίου του 1970, κι ενώ η Ελλάδα στέναζε κάτω απο το καθεστώς των πραξικοπηματιών, άρχιζε στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών η δίκη των μελών της αντιδικτατορικής οργάνωσης "Δημοκρατική Άμυνα", που συνιστά γεγονός κομβικής σημασίας τόσο για την οργανωμένη αντίσταση ενάντια στη χούντα στο εσωτερικό όσο και για την εικόνα του καθεστώτος στο εξωτερικό λίγους μήνες μετά την αποπομπή της χώρας από το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Η Τουρκία και οι ναζί στοv Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Η Γερμανο–Τουρκική Συνθήκη Φιλίας υπεγράφη μεταξύ της Ναζιστικής Γερμανίας και της Τουρκίας στις 18 Ιουνίου 1941 στην Άγκυρα από τον Γερμανό πρέσβη στην Τουρκία, φον Πάπεν και τον Υπουργό. Εξωτερικών της Τουρκίας Σαράτζογλου.

του Σπύρου Κουζινόπουλου*

Μια αποκαλυπτική έκθεση που πριν χρόνια είχε δοθεί στη δημοσιότητα από το Τμήμα Ιστορίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αναφερόταν στη στάση της επίσημης Τουρκίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και απέναντι στους Εβραίους, καθώς και στον εφοδιασμό της χιτλερικής Γερμανίας από την Τουρκία με χρώμιο και άλλα μέταλλα, γεγονός που συνέβαλε στην ενίσχυση της πολεμικής μηχανής των ναζιστών.

Ο ακριβής εντοπισμός του τόπου εκτελέσεων πίσω από το Γεντί Κουλέ

Ομαδική εκτέλεση 10 νέων σε ηλικία κομμουνιστών στο Γεντί Κουλέ στις 17-10-1947

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Οι έξι ομαδικοί τάφοι με τους σκελετούς 47 εκτελεσμένων κομμουνιστών του Γεντί Κουλέ που βρέθηκαν μέχρι τώρα, εντοπίστηκαν όπως είναι γνωστό στο πάρκο της Εθνικής Αντίστασης Συκεών, τριγύρω από το αφιερωμένο στο αντιστασιακό έπος μνημείο που υπάρχει στο κέντρο της μικρής πλατείας, στη συμβολή των οδών Κανάρη, Σολωμού και Μιαούλη στις Συκιές Θεσσαλονίκης. Η επιλογή του χώρου δεν ήταν τυχαία. Καθώς δεκαετίες τώρα υπήρχαν πληροφορίες ότι στην περιοχή εκείνη, σε κοντινή απόσταση από το Επταπύργιο, ήταν «ο συνήθης τόπος εκτελέσεων» των μελλοθάνατων κρατούμενων στο κάτεργο αυτό, που υπήρξε μια από τις χειρότερες φυλακές από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους.

Μία παρέλαση αντιστασιακών πριν 43 χρόνια στα Σέρρας

Παρέλαση τιμημένων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης του παραρτήματος Σερρών της ΠΕΑΕΑ (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης) στη λεωφόρο Μεραρχίας Σερρών. Κατά μία ειρωνία της τύχης, η φωτογραφία τραβήχτηκε κάτω από τα γραφεία της "Νέας Δημοκρατίας", το κόμμα της οποίας είχε αρνηθεί να συναινέσει στην αναγνώριση του αντιστασιακού έπους, αποχωρώντας από τη Βουλή κατά την ψήφιση του σχετικού νόμου το 1982.

To Aντιδικτατορικό Μέτωπο Θεσσαλονίκης επί 4ης Αυγούστου

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Η αναφορά στο όνομα του δασκάλου του 11ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης Κώστα Τσίρκα, ενός από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν από τους ναζί στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, ήρθε να μας θυμίσει τη δημιουργία στην πρωτεύουσα της ελληνικής Μακεδονίας την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά του Αντιδικτατορικού Μετώπου Θεσσαλονίκης. Του οποίου μάλιστα ο Τσίρκας, μαζί με την -επίσης δασκάλα- σύζυγό του Κατίνα, ήταν από τους κύριους οργανωτές και στυλοβάτες του.

Απόστολος Τζανής: Η θυσία ενός ήρωα

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Ένας από τους άγνωστους ήρωες που θυσιάστηκαν για την Ελλάδα, την Ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και το όνομά τους δεν μνημονεύεται καν σε κανένα μαθητικό βιβλίο ιστορίας, ήταν ο δάσκαλος Απόστολος Τζανής, γραμματέας του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ, που βρήκε στις αρχές Οκτωβρίου του 1941 τραγικό θάνατο από τους Βούλγαρους φασίστες κατακτητές στις όχθες του Στρυμόνα μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του Μ.Γ.

Δύο παρελάσεις για την 25η Μαρτίου στη Γερμανοκρατούμενη Θεσσαλονίκη

Διαδηλώσεις της ΕΠΟΝ το 1943 και 1944 κάτω από τη μπότα των κατακτητών

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Ογδόντα τρία χρόνια, συμπληρώθηκαν φέτος από τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη εκδήλωση που συνέβη στη Θεσσαλονίκη στα χρόνια της γερμανικής φασιστικής κατοχής: Τη μαχητική  διαδήλωση στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, στις 25 Μαρτίου 1943, χιλιάδων φοιτητών και άλλων νέων, κάτω από τα έκπληκτα βλέμματα των πάνοπλων Γερμανών στρατιωτών και δίπλα στις ερπύστριες των τανκς του Γ΄ Ράϊχ.

Η Οδύσσεια στο Άουσβιτς για διαδηλώτριες της 25ης Μαρτίου 1944

Η Οδύσσεια στο Άουσβιτς, το ναζιστικό στρατόπεδο του θανάτου, για 22 γυναίκες, νεαρές στην πλειοψηφία,  που κατάγονταν από τη Βόρεια Ελλάδα και είχαν συλληφθεί από τους Γερμανούς κατακτητές για την αντιστασιακή τους δραστηριότητα. Κάποιες από αυτές, για τη συμμετοχή τους στην παρέλαση-διαδήλωση που είχε οργανώσει η ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης στις 25 Μαρτίου 1944 προκειμένου να τιμηθεί η εθνική επέτειος.

Η Επανομή και η περιοχή της στην Επανάσταση του 1821

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Κάθε 25^η Μαρτίου, κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ σε όλους τους αγωνιστές της Εθνεγερσίας του 1821, που οδήγησαν στην απελευθέρωση της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό. Ιδιαίτερα όμως ο νους μας πηγαίνει στους ήρωες εκείνους που πρωτοστάτησαν στην εξέγερση στη Μακεδονία. Κι ανάμεσά τους, στους Επανομίτες και τους άλλους Μακεδόνες ήρωες του αγώνα για την εθνική μας ανεξαρτησία.

Συγγενείς εκτελεσμένων επισκέπτονται τους ομαδικούς τάφους του Γεντί Κουλέ

Συγγενείς των αγωνιστών που εκτελέστηκαν πίσω από το Γεντί Κουλέ στα χρόνια του Εμφυλίου πολέμου και την επόμενη ανώμαλη μετεμφυλιακή περίοδο, συνεχίζουν να επισκέπτονται το πάρκο-μνημείο Εθνικής Αντίστασης στις Συκιές Θεσσαλονίκης (γωνία οδών Μιαούλη και Κανάρη), στον χώρο όπου βρέθηκαν οι έξι μέχρι τώρα ομαδικοί τάφοι με τους 47 σκελετούς εκτελεσμένων κομμουνιστών.

Παρουσιάζεται στο «Βαφοπούλειο» την 1η Απριλίου το βιβλίο «Γεντί Κουλέ η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης».

Νέα στοιχεία για τις εκτελέσεις πολιτικών κρατουμένων και τους ομαδικούς τάφους πίαω από τις φυλακές Επταπυργίου Θεσσαλονίκης, κατά την περίοδο της κατοχής και του Εμφυλίου, θα ανακοινωθούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Σπύρου Κουζινόπουλου «Γεντί Κουλέ, η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης» που θα γίνει την Τετάρτη 1^η Απριλίου 2026, ώρα 19:00 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Η καταστροφή του νεκροταφείου των τουφεκισμένων του Γεντί Κουλέ

Σκίτσο του Ηλία Πετρόπουλου για τον τόπο εκτελέσεων και το νεκροταφείο των τουφεκισμένων του Γεντί Κουλέ

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Πως γινότανε η διαδικασία και το τελετουργικό της εκτέλεσης των μελλοθάνατων των φυλακών Επταπυργίου. Ο ενταφιασμός των εκτελεσμένων σε ομαδικούς λάκκους, χωρίς φέρετρο παρά με τα ρούχα που φορούσε ο καθένας αλλά και μερικές φορές ολόγυμνων. Το πρόχειρο «νεκροταφειάκι» που είχε στηθεί στη μνήμη τους από συγγενείς στον «συνήθη τόπον» εκτελέσεων αλλά και η καταστροφή του από μπουλντόζες του Γ΄ Σώματος Στρατού.

Η Επανάσταση του 1821 στη Χαλκιδική και ο Εμμανουήλ Παπάς

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Ένα γεγονός που έχει προβληθεί ελάχιστα στην ιστορία της εθνεγερσίας του 1821, ήταν η Επανάσταση στη Μακεδονία, ο ελληνικός πληθυσμός της οποίας είχε δεινοπαθήσει τα μέγιστα κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό, με την εφαρμογή σε βάρος του σκληρών μέτρων όπως το παιδομάζωμα, οι βίαιοι εξισλαμισμοί, η εξοντωτική φορολογία και η άγρια τρομοκρατία από τους Τουρκομάνους έποικους, τους Γιουρούκους.

Εθνεγερσία και Ομογένεια

“Οι απόδημοι Έλληνες εκείνης της εποχής ήταν που πρώτοι άναψαν  
τη δάδα της Εθνεγερσίας, για την αποτίναξη της τουρκικής σκλαβιάς”.

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Κορυφαίο γεγονός για τον Ελληνισμό, κάθε Μάρτιο, είναι ο γιορτασμός της Επανάστασης του 1821. Και μόνο με τη θύμηση αυτού του στενά δεμένου με την Αναγέννηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους γεγονότος, ο νους του κάθε Έλληνα στρέφεται προς την Ομογένεια. Δεδομένου ότι οι απόδημοι Έλληνες εκείνης της εποχής, ήταν αυτοί που πρώτοι άναψαν τη δάδα της Εθνεγερσίας για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού.

Ο αφανισμός της εβραϊκής κοινότητας Καστοριάς

Το βράδυ της 24ης Μαρτίου 1944, την παραμονή της μεγάλης εθνικής εορτής για την παλιγγενεσία του 1821, οι ναζί προέβησαν στη μαζική σύλληψη των Εβραίων της Καστοριάς. Όλος ο εβραϊκός πληθυσμός της πόλης, 763 άτομα κάθε ηλικίας οδηγήθηκαν στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.  Από αυτούς, επέστρεψαν μόνο οι 35.  Έτσι χάθηκε η εβραϊκή κοινότητα της πανέμορφης πολιτείας της Δυτικής Μακεδονίας.

Οι εκτελέσεις στη Θεσσαλονίκη κατά την Κατοχή και τον Εμφύλιο

Ομαδική εκτέλεση 24 μελλοθάνατων κομμουνιστών του Γεντί Κουλέ στις 23-10-1947 εκεί όπου βρέθηκαν οι σκελετοί

 του Σπύρου Κουζινόπουλου

Σε «κρανίου τόπο» είχε μεταβληθεί η περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα το μνημείο Εθνικής Αντίστασης, στη συμβολή των οδών Κανάρη, Σολωμού και Μιαούλη στις Συκιές Θεσσαλονίκης. Καθώς, εκτός από τους 47 σκελετούς που εντοπίστηκαν εκεί, σε ;eji ομαδικούς τάφους, όλα δείχνουν ότι πρέπει να υπάρχουν τριγύρω και πολλά ακόμη σημεία που κρύβουν τα οστά εκτελεσμένων κομμουνιστών του Εμφυλίου πολέμου οι οποίοι κρατούνταν στις φυλακές του Γεντί Κουλέ.

Το "Τάμα του Έθνους", το 1821 και η χούντα

του Σπύρου Κουυζινόπουλου

Ο γιορτασμός των 205 χρόνων από την Επανάσταση του 1821 και την εθνική παλιγγενεσία, φέρνει στο νου το περιβόητο «Τάμα του Έθνους», ένα φαραωνικού τύπου ναό που διαφήμιζε ότι θα κατασκευάσει η χούντα για να θυμίζει τη σημαντική επέτειο της εθνεγερσίας, συγκέντρωσε τεράστια ποσά για την ανέγερσή του τα οποία στη συνέχεια κατασπαταλήθηκαν και κατέληξαν στις τσέπες "ημετέρων".

Μία προειδοποίηση της ΕΠΟΝ για το διαμελισμό της Μακεδονίας

Τιμώντας την 83η επέτειο ίδρυσης της θρυλικής ΕΠΟΝ

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Με τα πιο χρυσά γράμματα, καταχωρήθηκε στις δέλτους της Ιστορίας, ο  ξεσηκωμός που είχε σημάνει στην υπόδουλη στους Ναζί κατακτητές Ελλάδα, το 1943, μετά την ανακοίνωση των αρχών κατοχής για επέκταση της βουλγαρικής κατοχής σε όλη τη Μακεδονία. Όπως προκύπτει, τέσσερις και πλέον μήνες νωρίτερα, ακόμη από τον Μάρτιο εκείνου του έτους, το ΕΑΜ και η ΕΠΟΝ αποκάλυπταν τα σχέδια των κατακτητών και καλούσαν το λαό σε αντίσταση.

Φωτογραφικά ντοκουμέντα για τη δράση του εγκληματία Γ.Πούλου στη Μακεδονία

Μία σειρά φωτογραφιών που δημοσιεύθηκαν στο Γαλλικό στρατιωτικό περιοδικό Ligne de Front, σε έρευνα/κείμενο του Pierre Cosmidis, δείχνουν για μία ακόμη φορά τις υπηρεσίες που πρόσφεραν στους Ναζί κατακτητές οi "Έλληνeς" συνεργάτeς τους, μεταξύ των οποίων ο συνταγματάρχης Γεώργιος Πούλος, ο εγκληματίας που βύθισε στο αίμα, στο πένθος και τη φρίκη πολλές περιοχές της Μακεδονίας.

Ένας χρόνος από την ανεύρεση σκελετών εκτελεσμένων του Γεντί Κουλέ

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την ανεύρεση των έξι ομαδικών τάφων με τους 47 σκελετούς εκτελεσμένων την περίοδο του Εμφυλίου κομμουνιστών πίσω από το Γεντί Κουλέ. Και με την ευκαιρία αυτή αναδημοσιεύουμε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα "Κυκλοθυμικός" και αποτυπώνει τα αισθήματα που κατέκλυσαν εκατομμύρια συμπατριώτες μας όταν πληροφορήθηκαν την είδηση ότι βρέθηκαν τα οστά εκτελεσμένων κομμουνιστών του Επταπυργίου. Σε μία έκταση, κοντά στις πρώην φυλακές όπου παραχώθηκαν μετά την εκτέλεσή τους 400 περίπου πολιτικοί κρατούμενοι την περίοδο 1946-1955. Τα πέτρινα χρόνια του Εμφυλίου και της ανώμαλης μετεμφυλιακής περιόδου που ακολούθησε όπου τα εκτελεστικά αποσπάσματα δούλευαν ασταμάτητα.

Δύο τηλεγραφήματα του Αϊνστάϊν για την Ελλάδα

Διαμαρτυρία για τις διώξεις αγωνιζόμενων φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Toν Μάρτιο του 1929, προκαλεί αίσθηση μία επιστολή του διάσημου νομπελίστα φυσικού, Άλμπερτ Αϊνστάϊν προς τον Έλληνα πρωθυπουργό, Ελευθέριο Βενιζέλο, με την οποία διαμαρτύρονταν για την αποβολή αριστερών φοιτητών από τα ελληνικά Πανεπιστήμια για τα πολιτικά τους φρονήματα και ζητούσε να υπάρξει ελευθερία της σκέψης των φοιτητών.

Η δολοφονία του Γιάννη Ζεύγου, ένα κατά παραγγελία έγκλημα

Ο Γιάννης Ζεύγος μιλώντας στο ιστορικό συνέδριο της ΠΕΕΑ

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Συμπληρώθηκαν 79 χρόνια από ένα στυγερό πολιτικό έγκλημα που είχε διαπραχθεί στη Θεσσαλονίκη, συνταράσσοντας την κοινή γνώμη και ρίχνοντας προσανάμματα στη φωτιά του εμφυλίου πολέμου: Επρόκειτο για την εν ψυχρώ εκτέλεση, μέρα μεσημέρι, στην οδό Αγίας Σοφίας, του δασκάλου, δημοσιογράφου και ιστορικού, Γιάννη Ζεύγου, μέλους του πολιτικού γραφείου του ΚΚΕ, ηγετικού στελέχους του ΕΑΜ, υπουργού Γεωργίας στην υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Ο σκοτεινός ρόλος των Τσολάκογλου-Χρυσοχόου στην παράδοση της Ελλάδος στους χιτλερικούς

Στο φως  έγγραφο-βόμβα του στρατηγού Παπάγου

 

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Ιδιόχειρο έγγραφο-βόμβα του αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου, που συντάχθηκε δύο χρόνια μετά τη γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941 έρχεται έπειτα από 80 και πλέον χρόνια στο φως και αποκαλύπτει τον σκοτεινό ρόλο του τότε διοικητή του Γ΄ Σώματος Στρατού, στρατηγού Τσολάκογλου και του επιτελάρχη του, συνταγματάρχη Χρυσοχόου στην παράδοση της Ελλάδας στους χιτλερικούς, παρά τις ρητές περί του αντιθέτου διαταγές της κυβέρνησης των Αθηνών και του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Ροβέρτος Μητράνης: Ο ήρωας Εβραίος Σερραίος γιατρός του ΕΛΑΣ

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Η άγνωστη ιστορία ενός Σερραίου Εβραίου γιατρού, που γλύτωσε χάρη στο ΕΑΜ το Ολοκαύτωμα των ομοθρήσκων του, βγήκε αντάρτης στο βουνό με το χαρακτηριστικό ψευδώνυμο Ιπποκράτης, πολέμησε τους κατακτητές μέσα από τις γραμμές του ΕΛΑΣ για τη λευτεριά και την εθνική ανεξαρτησία και σκοτώθηκε από τους Γερμανούς τον Ιανουάριο του 1944.

H δολοφονία του βασιλιά Γεώργιου Α΄ πριν 113 χρόνια

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Μία από τις πιο στυγερές αλλά και ανεξιχνίαστες πολιτικές δολοφονίες που διαπράχθηκαν στην Ελλάδα του 20ου αιώνα οι οργανωτές και ηθικοί της αυτουργοί έμειναν στο απυρόβλητο, όπως συνέβη και με τα υπόλοιπα πολιτικά εγκλήματα, ήταν αναμφίβολα η δολοφονία στη Θεσσαλονίκη του βασιλιά Γεώργιου Α΄ πριν από 113 ακριβώς χρόνια, το Μάρτιο του 1913.

Η πέννα του δημοσιογράφου και τα ΜΜΕ

του Σπύρου Κουζινόπουλου*

Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του δημοσιογράφου και των μέσων μαζικής ενημέρωσης; Να ενημερώνουν σωστά την κοινή γνώμη, να διασταυρώνουν τις πηγές τους ή να αναπαράγουν αβασάνιστα προκατασκευασμένες πληροφορίες, fake news, παραπληροφορώντας και προκαλώντας σύγχυση; Να υπηρετούν με τις πληροφορίες που μεταδίδουν το λαϊκό και το εθνικό συμφέρον, ή να εξυπηρετούν πολιτικά και μεγάλα οικονομικά και άλλα συμφέροντα;

Η «καινοτόμος» βαρβαρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης

Με αφορμή την πορεία μνήμης στη Θεσσαλονίκη  για την 83η επέτειο του Ολοκαυτώματος

*του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη

Στη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας τα στρατόπεδα συγκέντρωσης έχουν ταυτιστεί με τα ναζιστικά εγκλήματα στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά αυτή η «σύγχρονη καινοτόμoς εφεύρεση»(!), είχε ένα ήδη βεβαρυμένο με μαζικά εγκλήματα παρελθόν ως μέθοδος στυγνής εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης,  εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων και εθνοκάθαρσης.

Έφυγε από τη ζωή ο Αντώνης Κούρτης

Ηγετική φυσιογνωμία στη δημοσιογραφία της Βόρειας Ελλάδας

Η δημοσιογραφία στη Βόρεια Ελλάδα είναι πολύ φτωχότερη, με την απώλεια μιας ηγετικής της φυσιογνωμίας, όπως ήταν ο Αντώνης Κούρτης, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, έχοντας συνδέσει τον βίο και το έργο του με πολλές από τις σημαντικότερες σελίδες του Τύπου της Θεσσαλονίκης αλλά και της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης που σφράγισε ως πρόεδρός της. Η ΕΣΗΕΜ-Θ με ανακοίνωσή της τον αποχαιρετά με βαθιά θλίψη.

Η Θεσσαλονίκη φωνάζει "ποτέ ξανά" στην 83η επέτειο του Ολοκαυτώματος

Σήμερα Κυριακή 15 Μαρτίου η Θεσσαλονίκη θα φωνάξει «Ποτέ ξανά» με αφορμή τα 83 χρόνια από την αναχώρηση του πρώτου συρμού με Εβραίους, με προορισμό το Άουσβιτς, στην εκδήλωση-πορεία μνήμης που διοργανώνουν ο Δήμος Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, το Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος και το Γενικό Προξενείο της Γαλλίας.

Λάσπη στον ανεμιστήρα, για έναν καταξιωμένο γιατρό

του Δημήτρη Κουμπιά

Πέρασαν σχεδόν 8 χρόνια και ένα κατακίτρινο δημοσίευμα – που αναπαρήχθη «ελαφρά τη καρδία» και χωρίς διασταύρωση σε διάφορα ΜΜΕ με cory paste – εξακολουθεί να ταλανίζει τον χειρουργό Γιώργο Μπαρτζιώτα. Μετά τον διορισμό του γιατρού ως αναπληρωτή διοικητή στον «Ευαγγελισμό» το 2018, εκτοξεύτηκαν τόνοι λάσπης εναντίον του. Η λάσπη στέγνωσε, αλλά τα απομεινάρια της παραμένουν…

Το ταξίδι με το "τρένο του θανάτου" προς Άουσβιτς

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Τα ξημερώματα της Δευτέρας 15 Μαρτίου 1943 ξεκίνησε το πρώτο τρένο από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό τo ναζιστικό στρατόπεδο φρίκης του Άουσβιτς, στην Πολωνία. Άντρες, γυναίκες και παιδιά, νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία, στοιβάχτηκαν σε ανοιχτά βαγόνια, που μέχρι τότε μετέφεραν ζώα και εμπορεύματα. Έτσι άρχιζε ο αφανισμός της πολυπληθούς εβραϊκής κοινότητας της πόλης και ολόκληρης της Μακεδονίας.

Εκτελεσμένοι στο Γεντί Κουλέ για ... λίγα τσιγάρα!

Η υπόθεση δύο υπαλλήλων του αεροδρομίου Σέδες που καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν με κατασκευασμένα στοιχεία και αστείες κατηγορίες

Οι δύο πολιτικοί υπάλληλοι του αεροδρομίου Σέδες που εκτελέστηκαν την 1η Αυγούστου 1944

Η καταπληκτική ιστορία που δημοσίευσε στην πολύ καλή ηλεκτρονική εφημερίδα «parallaximag» ο νεαρός συνάδελφος δημοσιογράφος Χάρης Δημαράς για την υπόθεση του εκτελεσμένου πίσω από το Επταπύργιο Γιώργου Διαμαντάρη, την 1^η Αυγούστου 1947, ήρθε να επιβεβαιώσει την εκτίμηση που αναφέρουμε στο βιβλίο μας «Γεντί Κουλέ, η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης» ότι για κάποιο ανεξήγητο λόγο υπήρχαν κενά στον κατάλογο εκτελεσμένων που τηρούσε η διοίκηση της φυλακής. Αλλά και να μας θυμίσει την υπόθεση των σμηνιτών του αεροδρομίου του Σέδες και την άδικη εκτέλεση δύο κομμουνιστών για…. λίγα τσιγάρα.!

Η τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Ουκρανία πριν ένα αιώνα

Έλληνες στρατιώτες στην Ουκρανία

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Πριν ένα και πλέον αιώνα, η Ελλάδα συμμετείχε με στρατιωτικό εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία, υπακούοντας στα κελεύσματα των συμμάχων χωρών Αγγλίας και Γαλλίας για την κατάπνιξη της επανάστασης των Μπολσεβίκων και της νεαρής τότε σοβιετικής εξουσίας. Ήταν μία εκστρατεία που όχι μόνο είχε σοβαρές ελληνικές απώλειες αλλά και αποτέλεσε, σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτρη Σωτηρόπουλο το προμήνυμα «μυρίων κακών», δηλαδή της καταστροφής που επακολούθησε λίγα χρόνια μετά στη Μικρά Ασία.

Γιάννης Πασαλίδης: Ο ευπατρίδης πολιτικός της Αριστεράς, ο "γιατρός των φτωχών", ο αγωνιστής

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Συμπληρώθηκαν φέτος 58 χρόνια από το θάνατο στη Θεσσαλονίκη μιας εμβληματικής μορφής, του αξέχαστου προέδρου της ΕΔΑ, Γιάννη Πασαλίδη. Ενός επιστήμονα και πολιτικού με ήθος και αξίες, σπουδαίου κοινοβουλευτικού άνδρα, που υπήρξε ενωτική φυσιογνωμία της Αριστεράς, υπερασπιστής των δικαιωμάτων του ποντιακού και όλου του προσφυγικού ελληνισμού, πρωτεργάτης της Εθνικής Αντίστασης, ανθρωπιστής γιατρός που τίμησε τον όρκο του Ιπποκράτη και απέκτησε επάξια τον τίτλο του «γιατρού των φτωχών», καθώς πρόσφερε αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του. 

Όταν το ΕΑΜ αγωνίζονταν να προφυλάξει τη νεολαία από ναρκωτικά

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Ακόμη και στην πιο δύσκολη εποχή, τα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς κατακτητές, που οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και γενικά το ΕΑΜικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στη χώρα υφίστατο τις εκτελέσεις, τις εξορίες, τις φυλακίσεις και τις άλλες διώξεις, η Αριστερά προσπαθούσε να προφυλάξει την ελληνική νεολαία από τη μάστιγα των ναρκωτικών.

Μία ιστορική φωτογραφία από τη δίκη των δολοφόνων του Γ. Τσαρουχά

Μία φωτογραφία που δημοσίευσε ο καλός μας συνάδελφος Νίκος Δημαράς, ήρθε να μας θυμίσει τη δημοσιογραφική ομάδα που κάλυπτε αμέσως μετά τη μεταπολίτευση τις πολύκροτες δίκες στη Θεσσαλονίκη των δολοφόνων του Γιώργη Τσαρουχά και του Γιάννη Χαλκίδη αλλά και των βασανιστών της χούντας οι οποίοι, προς αιώνια δόξα της … ανεξάρτητης ελληνικής δικαιοσύνης, είχαν πέσει -κατά σύμπτωση φυσικά!- όλοι στα μαλακά.

Από τον Μάη του '36 στο Γεντί Κουλέ και την Ακροναυπλία

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Μετά τη δολοφονική επίθεση της χωροφυλακής κατά των απεργών της Θεσσαλονίκης, στις 9 Μαίου 1936 πολλοί από τους 700 συλληφθέντες στα αιματηρά εκείνα γεγονότα, που σημάδεψαν βαθιά την ιστορία της πόλης, θα μεταφερθούν στο Επταπύργιο, αφού προηγουμένως κακοποιηθούν άγρια στα αστυνομικά τμήματα για να “ομολογήσουν” ότι η εξέγερση που ακολούθησε το πογκρόμ κατά των εργατών οφείλονταν σε "πραξικόπημα των κομμουνιστών για να καταλάβουν την εξουσία". Θα ακολουθήσει η μεταγωγή τους στην Ακροναυπλία  1

Όταν ο στρατηγός Στ. Σαράφης προειδοποιούσε για τις αλυτρωτικές βλέψεις

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Ακόμη από τις πρώτες μέρες της απελευθέρωσης της χώρας από τον τριπλό Γερμανο-Ιταλο-Βουλγαρικό ζυγό, ο στρατιωτικός αρχηγός του ΕΛΑΣ, στρατηγός Στέφανος Σαράφης, μετά και τις αναφορές που ελάμβανε από την Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ, προειδοποιούσε για τους κινδύνους κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας, που δημιουργούσαν οι αποσχιστικές δραστηριότητες σε βάρος της Ελληνικής Μακεδονίας από ακραίους υπερεθνικιστές.

Μια ιστορική φωτογραφία για την Ημέρα της Γυναίκας

Μία ιστορική φωτογραφία: Γιορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας πριν 62 χρόνια, στις 8 Μαρτίου 1964, από το Σύλλογο Γυναικών Νομού Σερρών και την Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ), σε εξοχικό κέντρο της πόλης. Ανάμεσα στις πολλές γυναίκες που είχαν πάρει μέρος διακρίνονται: