Oι σημαδιακές Πρωτομαγιές του Γιάννη Ρίτσου

                                                   «…έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ
                                       ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει».

Συμπληρώνονται την Πρωτομαγιά, 117 χρόνια από τη γέννηση και 36 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου και πολυδιαβασμένου ποιητή μας Γιάννη Ρίτσου (1909-1990), με το τεράστιο σε ποσότητα και πολύ σημαντικό σε ποιότητα έργο που μας άφησε. Και με το οποίο θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους εκπροσώπους της νεότερης ελληνικής ποίησης. Η αγωνιστική του στάση, θα μας εμπνέει και θα μας φρονηματίζει, ιδιαίτερα στις σημερινές δύσκολες εποχές.

ΠΕΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ .......

Η εκτέλεση, στις 5 Μαρτίου 1951 πίσω από το Γεντί Κουλέ, του Νίκου Νικηφορίδη επειδή συγκέντρωνε υπογραφές για την ειρήνη, είχε συνταράξει την παγκόσμιο κοινή γνώμη

του Σπύρου Κουζινόπουλου*

Στις 5 Μαρτίου 1951, είχε διαπραχθεί στη Θεσσαλονίκη, ένα αποτρόπαιο πολιτικό και δικαστικό έγκλημα, με την εκτέλεση στο χώρο των φυλακών του Γεντί-Κουλέ ενός 23χρονου παλικαριού, του Νίκου Νικηφορίδη, με μόνη την κατηγορία ότι συγκέντρωνε υπογραφές υπέρ της ειρήνης και κατά του πυρηνικού εξοπλισμού των δύο υπερδυνάμεων. Το μοναδικό ενοχοποιητικό στοιχείο; Ένα κοινό ραδιόφωνο αμερικανικής κατασκευής, που παρουσιάσθηκε από τις διωκτικές αρχές ως… «ασύρματος»!  H υπόθεση Νικηφορίδη με τα όσα διαδραματίζονται στον πλανήτη μας, αποκτά τρομακτική επικαιρότητα.

Να γίνει μουσείο το οίκημα εξορίας του Γιάννη Ρίτσου

Στο χωριό Κοντοπούλι της Λήμνου όπου ο μεγάλος μας ποιητής έζησε εκτοπισμένος τα έτη 1948-1949, γράφοντας εκεί τις μεγάλες του δημιουργίες «Καπνισμένο Τσουκάλι» και «Ημερολόγια Εξορίας»

του Σπύρου Κιουζινόπουλου

Ετοιμόρροπο ερείπιο, απειλείται με κατάρρευση το οίκημα στο Κοντοπούλι της Λήμνου όπου πέρασε εξόριστος, μαζί με άλλους συγκρατουμένους του τα χρόνια 1948 και 1949 ο ποιητής της «Ρωμιοσύνης», Γιάννης Ρίτσος και όπου έγραψε μερικές από τις πιο σημαντικές δημιουργίες του, όπως το «Καπνισμένο Τσουκάλι» αλλά και το «Ημερολόγιο Εξορίας. Δυστυχώς, παρά την ιστορική και συναισθηματική αξία του κτίσματος, κανείς, ούτε το υπουργείο Πολιτισμού, ούτε οι τοπικές αρχές δεν δείχνουν να νοιάζονται για τη διάσωση και την ανάδειξή του σε μουσείο, που θα μπορούσε να αποδώσει τις πρέπουσες τιμές στο μεγάλο μας ποιητή αλλά και να προσελκύσει χιλιάδες επισκέπτες.

Μια σημαντική τελετή για τους ΕΠΟΝϊτες φοιτητές του ΑΠΘ

Μερικοί από τους τελευταίους επιζώντες ΕΠΟΝίτες φοιτητές σε μια κατάθεση στεφανιού στο μνημείο του ΑΠΘ το 2014

Μία πολύ σημαντική εκδήλωση ήταν αυτή που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα χτες Δευτέρα σε αμφιθέατρο του ΑΠΘ, με πρωτοβουλία του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου και της Εταιρίας Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων Μακεδονίας (ΕΔΙΑ) για την συμβολή των ΕΠΟΝιτών φοιτητών του ΑΠΘ στον αντιστασιακό αγώνα και την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί στις 30 Οκτωβρίου 1944.

«Εμείς θα ζήσουμε»

Μια συγκλονιστική ιστορία σε δύσκολους καιρούς για τη Χαλκιδική.

Συγκέντρωση του ΕΑΜ στον Πολύγυρο Χαλκιδικής το Σεπτέμβριο του 1944

του Κύρκου Αικατερινάρη

Όσο προχωρούσα στην ανάγνωση του βιβλίου «Εμείς θα ζήσουμε» της Αντωνίας Ζεβόλη – Νταουντάκη (εκδ. «Εύμαρος»), τόσο περισσότερο είχα την αίσθηση ότι πολλά από τα επεισόδιά του τα είχα ζήσει κι εγώ. Στην πραγματικότητα έρχονταν στην μνήμη μου όσα κατά καιρούς μου διηγιόταν η γιαγιά μου Ουρανία. Τότε τα θεωρούσα παιδικά παραμύθια ή γνωστούς μύθους με σκληρούς δράκους και θύματα αθώους ανθρώπους. Τα παιδιά άλλωστε πάντα απωθούν τις μαύρες σκέψεις των μεγάλων, πάντα θέλουν να βρίσκονται μακριά από τις σκληρές και σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας.

Η μεγάλη σφαγή στο κολαστήριο της Μακρονήσου

Ο ρόλος του μετέπειτα δικτάτορα Ιωαννίδη και η "χαράδρα των τρελλών" 

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Στα τέλη Φεβρουαρίου του 1948, στην κορύφωση του Εμφυλίου πολέμου, διαπράττονταν στη Μακρόνησο ένα από τα πιο φριχτά και αποτρόπαια ομαδικά εγκλήματα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία: η μαζική δολοφονία 350 κομμουνιστών και αριστερών στρατιωτών. Οργανωτής και ένας από τους θύτες, ο τότε υπολοχαγός της ΕΣΑ και αργότερα “αόρατος” δικτάτορας της χούντας, Δημήτριος Ιωαννίδης, ο “μαέστρος της κόλασης” όπως τον χαρακτήρισαν όσοι επέζησαν από εκείνη τη σφαγή.

Ένα βιβλίο-ντοκουμέντο για την υπόθεση Νικηφορίδη στην «ΕΦΣΥΝ Σαββατοκύριακο»

«Η εκτέλεση της Ειρήνης» του Σπύρου Κουζινόπουλου είναι η νέα μοναδική προσφορά της «Εφημερίδας των Συντακτών-Σαββατοκύριακο» για τους αναγνώστες, στις 27 Φεβρουαρίου, με την έκδοση των 3,90 ευρώ. Πρόκειται για ένα, επίκαιρο όσο ποτέ, βιβλίο-ντοκουμέντο για τη ζωή και τη δράση του Νίκου Νικηφορίδη, 70 χρόνια μετά την εκτέλεση του πρωτομάρτυρα της ειρήνης στις 5-3-1951.

Έφυγε από τη ζωή ο Μένος Αλεξιάδης, ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς και πρώην δήμαρχος Καλαμαριάς

Εξόριστοι στη Μακρόνησο: Όρθιοι Τζόλας Παναγιώτης, Φωκάς Παναγιώτης, Κορώνης Βασίλης, Ράπτης Κώστας.
Καθιστοί από αριστερά: Μαλέας Βαγγέλης, Αλεξιάδης Μένιος, Σουρμελής Ιορδάνης, Φλάσκος Νίκος

Σε ηλικία 99 ετών, έφυγε σήμερα Σάββατο  8 Απριλίου, ένας εξαίρετος αγωνιστής του δημοκρατικού προοδευτικού κινήματος της χώρας και της τοπικής αυτοδιοίκησης, ο Μένιος (Μενέλαος) Αλεξιάδης , ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς και πρώην Δήμαρχος της Καλαμαριάς.

Εκδήλωση της ΕΔΥΕΘ στη μνήμη του Νίκου Νικηφορίδη

Εκδήλωση, για να τιμηθεί η μνήμη του νεολαίου αγωνιστή της Ειρήνης, Νίκου Νικηφορίδη, με αφορμή την επέτειο συμπλήρωσης 64 χρόνων από την εκτέλεσή του, επειδή με άλλους νέους της εποχής συγκέντρωναν υπογραφές υπέρ του πυρηνικού αφοπλισμού, διοργανώνει το Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015, ώρα 11:30πμ, στο Μνημείο του Νικηφορίδη, στο Πάρκο Ειρήνης στις Συκιές, επί της οδού Παπαναστασίου απέναντι από την εκκλησία των Αγ. Θεοδώρων (λεωφορείο 26), η Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη Θεσσαλονίκης (ΕΔΥΕΘ).

Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Ο τυφεκισμός στις 5 Μαρτίου 1951 στη Θεσσαλονίκη του Νίκου Νικηφορίδη, γιατί συνέλεγε υπογραφές για Ειρήνη, είχε συνταράξει την παγκόσμια κοινή γνώμη

Του Σπύρου Κουζινόπουλου*

Στις 5 Μαρτίου, συμπληρώνονται 63 χρόνια, από ένα αποτρόπαιο πολιτικό και δικαστικό έγκλημα, που είχε συντελεστεί εδώ στη Θεσσαλονίκη, με την εκτέλεση στο χώρο των φυλακών του Γεντί-Κουλέ ενός 23χρονου παλληκαριού, του Νίκου Νικηφορίδη. Μόνη κατηγορία, ότι συγκέντρωνε υπογραφές υπέρ της ειρήνης και κατά του πυρηνικού εξοπλισμού των δύο υπερδυνάμεων. Μόνο ενοχοποιητικό στοιχείο, ένα κοινό ραδιόφωνο, που είχε παρουσιασθεί από τις αρχές ως… «ασύρματος»!