 |
| Το κτίριο στο οποίο στεγάζονταν το ΕΕΚΘ στη γωνία Ιουστινιανού και Βενιζέλου |
Τα γεγονότα της 9ης Μαίου 1936 δεν ήταν το μοναδικό αιματοκύλισμα των εργατών της Θεσσαλονίκης, καθώς είχε προηγηθεί τρία χρόνια πριν ένα άλλο μακελειό στη βορειοελλαδική πρωτεύουσα με τη μανία των κρατικών αρχών και των οργάνων της "τάξης" να ξεσπά κατά των συνδικαλισμένων εργατών αλλά και του δημοκρατικού τους δικαιώματος για την ελευθερία του "συνέρχεσθαι".
 |
| Οι κρανοφόροι χωροφύλακες κυκλώνουν τους φοιτητές πριν την επιχείρηση κατά του πανεπιστημιακού ασύλου |
Μία μικρή γεύση το πως αντιμετώπιζαν διαχρονικά το φοιτητικό κίνημα και γενικά τη νεολαία οι κυβερνήσεις της δεξιάς, μας δίνει η εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων και η καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου δέκα μόλις μέρες πριν την επιβολή της δικτατορίας της χούντας και η αστεία δικαιολογία που είχε παρουσιαστεί από τον τότε πρωθυπουργό της κυβέρνησης της ΕΡΕ για να δικαιολογηθούν τα αστυνομικά αίσχη στο ΑΠΘ.
Για τον ενταφιασμό των σκελετών εκτελεσμένων πίσω από το Γεντί Κουλέ που εντοπίστηκαν πρόσφατα
 |
| Οι αντιστασιακοί παρελαύνουν στη Νεάπολη με σημαιοφόρο τον αξέχαστο Παναγιώτη Πούλο |
 |
Σκίτσο του Γιώργου Ιωάννου στην ΠΡΩΤΗ για τα βασανιστήρια στα τρία τσιγγανόπουλα.
του Σπύρου Κουζινόπουλου*
H υπόθεση του εν ψυχρώ πυροβολισμού από αστυνομικούς στη Θεσσαλονίκη κατά του 16χρονου Ρομά Κώστα Φραγκούλη, πριν δύο χρόνια, επειδή δεν πλήρωσε σε βενζινάδικο το πετρέλαιο αξίας 20 ευρώ που είχε βάλει στο αυτοκίνητό του, ήρθε να αναδείξει για μια ακόμη φορά το ρατσισμό εναντίον των τσιγγάνων που διαχρονικά υπάρχει στους κόλπους ενός μέρους της Ελληνικής Αστυνομίας. Αλλά και να μας θυμίσει ένα περίπου παρόμοιο ρατσιστικό περιστατικό που είχε σημειωθεί πριν ακριβώς 37 χρόνια.
Περπατώντας μέσα στις λάσπες, από τον καταυλισμό προς τα μνήματα, εκεί που δεν θα περπατήσουμε ποτέ οι περισσότεροι, μαθημένοι να μη λασπώνονται τα παπούτσια μας. Το κορίτσι αποχαιρετά το αγόρι. Γιατί ακόμα και την ύστατη στιγμή η Πολιτεία, για τα μάτια του κόσμου δεν φρόντισε να ρίξει λίγο χαλίκι εκεί που θα περνούσε η πομπή. Έστω για τα μάτια του κόσμου.
Γεννήθηκα στη Σαλονίκη στις 21 Σεπτεμβρίου του 1958. Οι πρώτες λέξεις που συλλάβισα ήταν στους τοίχους της γενέθλιας πόλης μου την άνοιξη του 1963: «Ο Λαμπράκης Ζει». Εύλογη η απορία ενός 5χρονου στη νησιώτισσα μάνα του: «Πως ζει μαμά, αφού τον σκότωσαν;» Την απάντηση της μάνας μου την κρατώ ακόμη και σήμερα μέσα μου: «Ζει στις καρδιές μας, αγόρι μου».
Στη δεκαετία του ’90 ο Μητσοτάκης(πατήρ) είχε δώσει το ελεύθερο στους αστυνομικούς με την εμβληματική φράση «το κράτος είστε εσείς». Ο σημερινός Μητσοτάκης δεν το έχει πει ακόμα. Εχει αφήσει το έργο σε έναν πολιτικό εξωμότη. Έναν πρώην αντιδεξιό, ο οποίος(ως σοσιαλιστής) είχε καταγγείλει τα αστυνομικά γιουρούσια των «αδέξιων δεξιών».
Συζητιέται αυτή την εβδομάδα στη Βουλή ένα τερατώδες και παγκοσμίως πρωτότυπο νομοθέτημα που αν εφαρμοστεί, θα διαφοροποιήσει τα ελληνικά πανεπιστήμια από τα πανεπιστήμια της Ευρώπης και όλων των πολιτισμένων και δημοκρατικών χωρών, αποδυναμώνοντας σημαντικά τον ρόλο τους ως βασικών προϋποθέσεων για ανάπτυξη και ευημερία.
