Το αγροτικό συλλαλητήριο της 10ης Ιουλίου 1966

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Στις 10 Ιουλίου 1966, ένα συλλαλητήριο των σιτοπαραγωγών στη Θεσσαλονίκη καταλήγει σε αιματηρή σύγκρουση με τη Χωροφυλακή, καθώς η υπό τον Στέφανο Στεφανόπουλο κυβέρνηση των αποστατών και υπουργό Συντονισμού τον Κων. Μητσοτάκη, προσπάθησε με κάθε τρόπο να καταστείλει κάθε εργατική και αγροτική κινητοποίηση, κι ενώ οι λαϊκές διαμαρτυρίες είχαν γίνει καθημερινό φαινόμενο.

Η σύλληψη και εκτόπιση των 300 Σερραίων από τη χούντα

Το κολαστήριο της Γυάρου

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν πρόκειται οι Έλληνες να σβήσουν από τη μνήμη τους τις εικόνες νύχτας Αγίου Βαρθολομαίου που διαδραματίστηκαν στη χώρα εκείνη την καταραμένη 21η Απριλίου 1967 με τις χιλιάδες συλλήψεις πολιτών για τις δημοκρατικές τους ιδέες. Μεταξύ των οποίων και 300 περίπου μελών της ΕΔΑ και της Νεολαίας Λαμπράκη που είχαν συλληφθεί από τα όργανα της Ασφάλειας στο νομό Σερρών για "αντεθνική δράση".

Ένας χρόνος από την απώλεια του Γρηγόρη Κοκοζίδη

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την απώλεια του Γρηγόρη Κοκοζίδη. Ενός υπέροχου αγωνιστή του αντιδικτατορικού κινήματος και της Αριστεράς. Ενός πατριώτη που τον διέκριναν το ήθος, η συνέπεια, η καλοσύνη, η αφοσίωση στα υψηλά ιδανικά της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ενός ανθρώπου που κέρδιζε αμέσως όποιον τον γνώριζε με το χαμόγελο και την αισιοδοξία του. Ενός στρατευμένου στην  Αριστερά που έδινε μαθήματα θάρρους, καρτερίας και μεγαλείου ακόμη και στους βασανιστές του στα μαύρα χρόνια της δικτατορίας.

Συγκλονισμένοι από την απώλεια του Γρηγόρη Κοκοζίδη

Συγκλονισμένοι όλοι εμείς οι φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι του Γρηγόρη Κοκοζίδη τον αποχαιρετούμε σήμερα το απόγευμα στις 3 μ.μ. στο χωριό Λουδίας Θεσσαλονίκης. Θα είμαστε εκεί για να απευθύνουμε τον ύστατο χαιρετισμό σε έναν πατριώτη που τον διέκριναν το ήθος, η συνέπεια, η καλωσύνη, η αφοσίωση στα υψηλά ιδανικά της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Στον Γρηγόρη μας, τον άνθρωπο που κέρδιζε αμέσως όποιον τον γνώριζε με το χαμόγελο και την αισιοδοξία του, τον αγωνιστή της αριστεράς που έδινε μαθήματα θάρρους, καρτερίας και μεγαλείου ακόμη και στους βασανιστές του στα μαύρα χρόνια της δικτατορίας.