Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Πως άρχισε ο γιορτασμός των Χριστουγέννων

Στα βάθη των αιώνων, χάνεται ο γιορτασμός των Χριστουγέννων, μιας από τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Από πολύ παλιά,  στα μέσα του χειμώνα και πριν ακόμη καθιερωθεί η 25η Δεκεμβρίου ως γιορτή των Χριστουγέννων, συνηθίζονταν διάφοροι εορτασμοί. Τα Χριστούγεννα ήταν αρχικά μια κινητική γιορτή που γιορτάζοντας σε διάφορες ημερομηνίες στη διάρκεια του έτους.


Η επιλογή της 25ης Δεκεμβρίου, έγινε από τον Πάπα Ιούλιο τον Α τον 4ο αιώνα επειδή εκείνη η ημερομηνία συνέπιπτε με τα ειδωλολατρικά τελετουργικά για το χειμερινό ηλιοστάσιο. Η πρόθεσή του ήταν να αντικατασταθεί ο ειδωλολατρικός εορτασμός με τον Χριστιανικό. Ωστόσο υπάρχουν μαρτυρίες ότι τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν στη Ρώμη στις 25 Δεκεμβρίου από το 336. Κι η ίδια αυτή μέρα ήταν κι η Πρωτοχρονιά 
Πολλά από τα έθιμα που συνδέονται με τα Χριστούγεννα όπως η ανταλλαγή δώρων τα κάλαντα, το δέντρο έχουν τις ρίζες τους σε παλαιότερες θρησκείες. Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, οι χριστουγεννιάτικες γενικά δοξασίες και παραδόσεις, αποτελούν ένα μίγμα από κατάλοιπα της λατρείας του Σατούρνου (μιας θεότητας που ταυτίζεται με τον Κρόνο) κι άλλων δοξασιών που αναμίχθηκαν με τις χριστιανικές, για να ξεχαστεί στο πέρασμα των αιώνων η αρχική τους προέλευση.

Χριστουγεννιάτικα έθιμα στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα μία από τις πιο χαρακτηριστικές προετοιμασίες της παραμονής των Χριστουγέννων στο ζύμωμα του χριστόψωμου. Το Χριστόψωμο , όπως αναφέρεται στο βιβλίο "Γιορτές της Ρωμηοσύνης" του Μιχ. Κ. Τσώλη, σε κάθε περιοχή φτιάχνεται σε διάφορες μορφές κι έχει διαφορετικές ονομασίες όπως: "το ψωμό του Χριστού", "Σταυροί", "βλάχες" κ.ά." .
Το χριστουγεννιάτικο ψωμί το φτιάχνουν οι γυναίκες με ιδιαίτερη φροντίδα και υπομονή. Το ζύμωμα είναι μια ιεροτελεστία όπως αναφέρει η Αγγελική Μαστρομιχαλάκη, στο βιβλίο της "Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά-Θεοφάνεια" . Χρησιμοποιούν ακριβά υλικά , ψιλοκοσκινισμένο αλεύρι , ροδόνερο , μέλι , σουσάμι, κανέλα και γαρίφαλα, λέγοντας: "Ο Χριστός γεννιέται , το φως ανεβαίνει, το προζύμι για να γένει."Πλάθουν το ζυμάρι και παίρνουν τη μισή ζύμη και φτιάχνουν μια κουλούρα. Με την υπόλοιπη φτιάχνουν σταυρό με λουρίδες απ΄ τη ζύμη. Στο κέντρο βάζουν ένα άσπαστο καρύδι. Στην υπόλοιπη επιφάνεια σχεδιάζουν σχήματα με το μαχαίρι ή με το πηρούνι, όπως λουλούδια , φύλλα, καρπούς, πουλάκια. Για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, το Χριστόψωμο είναι ευλογημένο ψωμί. Το κόβουν ανήμερα τα Χριστούγεννα, δίνοντας πολλές ευχές.
Σε πολλά μέρη της Ελλάδας το τραπέζι το χριστουγεννιάτικο στρώνεται από την παραμονή. Σ' αυτή τοποθετούνται το Χριστόψωμο και ένα πιάτο με μέλι. Γύρω απ' αυτό σκορπίζουν διάφορους ξηρούς καρπούς: καρύδια, αμύγδαλα, φουντούκια κτλ. Πρώτα κόβουν "του Χριστού το ψωμί". Ο πατέρας το σταυρώνει και λέει: Χρόνια Πολλά, και του χρόνου! Κόβει το ψωμί και μοιράζει από μία φέτα στον καθένα. Στην αρχή θα φάνε μέλι και θα "υψώσουν το τραπέζι".
Στα χωριά της Βόρειας Ελλάδας όπως αναφέρει η Αγγελική Μαστρομιχαλάκη, στο βιβλίο της "Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά-Θεοφάνεια", από τις παραμονές των εορτών ο νοικοκύρης ψάχνει στα χωράφια και διαλέγει το πιο όμορφο, το πιο γερό, το πιο χοντρό ξύλο από πεύκο ή ελιά και το πάει σπίτι του. Αυτό ονομάζεται Χριστόξυλο και είναι το ξύλο που θα καίει για όλο το δωδεκαήμερο των εορτών (από τα Χριστούγεννα μέχρι και τα Φώτα) στο τζάκι του σπιτιού.
Πριν ο νοικοκύρης φέρει το Χριστόξυλο, κάθε νοικοκυρά φροντίζει να έχει καθαρίσει το σπίτι και με ιδιαίτερη προσοχή το τζάκι , ώστε να μη μείνει ούτε ίχνος από την παλιά στάχτη. Καθαρίζουν ακόμη και την καπνοδόχο, για να μη βρίσκουν πατήματα να κατέβουν οι καλικάντζαροι, τα κακά δαιμόνια, όπως λένε στα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα παραμύθια. Έτσι το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων , όταν όλη η οικογένεια θα είναι μαζεμένη γύρω από το τζάκι , ο νοικοκύρης του σπιτιού ανάβει την καινούρια φωτιά και μπαίνει στην πυροστιά το Χριστόξυλο. Ο λαός λέει ότι καθώς καίγεται το Χριστόξυλο , ζεσταίνεται ο Χριστός , εκεί στην κρύα σπηλιά της Βηθλεέμ . Σε κάθε σπιτικό , οι νοικοκυραίοι προσπαθούν το Χριστόξυλο να καίει μέχρι τα Φώτα
Ενα άλλο χριστουγεννιάτικο έθιμο είναι το πάντρεμα της φωτιάς όπως αναφέρεται στο βιβλίο "Γιορτές της Ρωμηοσύνης". Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας την παραμονή των Χριστουγέννων παίρνουν ξύλο με θηλυκό όνομα π.χ. κερασιά και ένα με αρσενικό όνομα, πχ πλάτανος και ο νοικοκύρης λέγει: "Παντρεύω σε φωτιά για το καλό της νοικοκυράς".
Οι πιστοί στις παραδόσεις από την παραμονή των Χριστουγέννων μέχρι τα Θεοφάνεια που φεύγουν οι καλικάντζαροι, δεν τρώνε ελιές, φασόλια και σύκα για να μην κάνουν καλογήρους. Από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα έβαζαν άλλοτε στο τζάκι δώδεκα αδράχτια για να τα βλέπουν οι καλικάντζαροι να μη κατεβαίνουν από την καπνοδόχο.
Στη Λήμνο την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων σφάζουν γουρουνόπουλα και το βράδυ της ίδιας μέρας χορεύουν. Στην Κεντρική Ελλάδα τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων γίνεται το "τάισμα" της βρύσης. Πηγαίνουν τα μεσάνυχτα ή προς τα χαράματα οι κοπέλλες στην πιο κοντινή βρύση και παίρνουν το αμίλητο νερό, αφού αφήσουν προηγουμένως εκεί βούτυρο, τυρί, ή ψημένο σιτάρι ή κλαδί ελιάς. 
Στη Βόρεια Ελλάδα την παραμονή των Χριστουγέννων ανάβουν μεγάλες φωτιές στην πλατεία του χωριού ή της πόλης. Στην Ήπειρο, τη νύχτα, ξημερώνοντας Χριστούγεννα, κάνουν τηγανίτες με άφθονα κοπανισμένα καρύδια που τις λέμε σπάργανα.

Εθιμα απ' όλο τον κόσμο
Στη Σικελία οι χωρικοί βγάζουν τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων νερό από τα πηγάδια και ραντίζουν τα ζώα τους, γιατί πιστεύουν ότι το νερό αυτό είναι αγιασμένο, επειδή την ίδια ώρα γεννιέται και ο Σωτήρας του κόσμου.
Στη Σαρδηνία πιστεύουν ότι όποιος γεννηθεί τη νύχτα των Χριστουγέννων και μάλιστα τα μεσάνυχτα, φέρνει την ευλογία του Θεού όχι μόνο στους δικούς του αλλά και στους γείτονες των εφτά σπιτιών που βρίσκονται πιο κοντά στο δικό του
Στη Σερβία οι νοικοκυρές ραντίζουν τα τραπεζομάντηλά τους με κρασί για να μη ντραπούν οι φιλοξενούμενοί τους αν λερώσουν κάποιο.
Στη Ρωσία είχαν τη συνήθεια, τη νύχτα των Χριστουγέννων, να ντύνουν στ' άσπρα μια κοπέλλα του σπιτιού και να τη βάζουν να παριστάνει την Παναγία.
Σε μερικές Βρετανικές περιοχές το έθιμο του γλεντιού σε κήπους με μηλιές την παραμονή των Χριστουγέννων είναι μια παραλλαγή μιας ειδωλολατρικής τελετής. Αφού σκοτεινιάσει, οι αγρότες πηγαίνουν στα περιβόλια, σχηματίζουν παρέες γύρω από τα παλαιότερα δέντρα και πίνοντας μπύρα τραγουδούν τα κάλαντα. Πυροβολούν στα κλαριά για να διώξουν τα κακά πνεύματα και πριν από χρόνια άφηναν τριγύρω γλυκίσματα για να καλοπιάσουν τα πνεύματα και να εξασφαλίσουν καλή σοδειά.
Στη Σουηδία την αυγή της 13ης Δεκεμβρίου η "Λουτσία" -σύμβολο του φωτός- συνήθως το μεγαλύτερο κορίτσι του σπιτιού, φορώντας ένα μακρύ λευκό χιτώνα και ένα στεφάνι από αναμμένα κεριά στα μαλλιά, πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι, προσφέροντας ζεστό καφέ και κουλουράκια, ενώ τραγουδά παλιά κάλαντα με τον σκοπό του λαϊκού ναπολιτάνικου τραγουδιού "Σάντα Λουτσία". Οι θρύλοι της Λουτσίας γεννήθηκαν στις Συρακούσες της Σικελίας περίπου κατά το έτος 300 μ.Χ. Σε μερικές επαρχίες της Σουηδίας οι κάτοικοι των χωριών συνηθίζουν ανήμερα τα Χριστούγεννα να ρίχνουν έξω από τα σπίτια και τα χωράφια τους σιτάρι, για να γιορτάσουν μαζί τους και τα πουλιά.

Μεσαιωνικά έθιμα
Στη Βενετία, τον Μεσαίωνα, ο Δόγης κι ο λαός πήγαιναν την νύχτα των Χριστουγέννων στο γειτονικό νησάκι του Αγίου Γεωργίου να προσκυνήσουν το λείψανο του Αγίου Στεφάνου. Στην παραλία του νησιού περίμεναν βενετσιάνικες αρχόντισσες ντυμένες στα μαύρα και στολισμένες με κοσμήματα, για να υποδεχτούν τον Δόγη και να τον συνοδέψουν μέχρι το ναό. Μετά το τέλος της λειτουργίας όλη η λαμπρή συνοδεία έμπαινε στις γόνδολες και διασχίζοντας τα νερά ξαναγύριζαν στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, όπου άρχιζε μεγάλο γλέντι, που συνεχιζόταν μέχρι το πρωί.
Στη Βαρκελώνη τον Μεσαίωνα είχαν ένα ωραίο χριστουγεννιάτικο έθιμο: την τελετή του παγωνιού. Τη μέρα των Χριστουγέννων ο βασιλιάς έπαιρνε μέσα σε μια χρυσή πιατέλα ένα ψητό παγώνι, που θεωρείται ένα από τα πιο σπάνια φαγητά, και το μετέφερε στην τραπεζαρία. Τον ακολουθούσε σ'αυτήν την πομπή ένα πλήθος από ευγενείς, υπηρέτες και σωματοφύλακες. Στην τραπεζαρία μέσα βρισκόταν η βασίλισσα. Ο βασιλιάς της πρόσφερε το παγώνι για να το μοιράσει σε όλους τους παρευρισκόμενους. Όσοι δέχονταν την εξαιρετική αυτή τιμή, ήταν υποχρεωμένοι να ορκιστούν μπροστά στην ομήγυρη ότι θα προσπαθήσουν ν' ανδραγαθήσουν στον πόλεμο ή στις ταυρομαχίες.
  
Χριστουγεννιατικα εθιμα στην παλια Κρητη
Οι αγροτικές δουλειές είχαν στην παλιά Κρήτη πάνδημο χαρακτήρα, αφού όλοι ασχολούνταν μ' αυτές. Κι έτσι έχει δίκιο ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου Ειρηναίος, όταν λέει χαρακτηριστικά ότι "τότε συντελούνταν στον τόπο μας μια ανεπανάληπτη συναυλία των αγρών" που παιζόταν από τους παππούδες μας όλο το χρόνο στο λιομάζωμα, στο θέρος, στ' αλώνι, στον τρύγο. Κάτι που δε γίνεται πια… 
Αυτή η σκληρή ζωή των παλιών Κρητικών, ωστόσο, γλύκαινε στις "χρονιάρες μέρες", στις μεγάλες δηλαδή γιορτές της Χριστιανοσύνης γύρω απ' τις οποίες κυλούσε η τροχιά του χρόνου και η ζωή έπαιρνε φως και νόημα απ' τον πανηγυρισμό τους.
"Τούτες οι μέρες το' χουνε, τούτες οι γ' εβδομάδες
κι απούχει φίλο τον καλεί, δικό τον περμαζώνει
κι απούχει αγάπη στα μακριά γράφει γραφή και πέμπει".
Πραγματικά οι παππούδες δεν είχαν άλλο ημερολόγιο για να μετρούν τις μέρες και τις μετρούσαν με την καμπάνα της εκκλησιάς και τις γιορτές των Αγίων που τις περίμεναν σαν κάτι το ξεχωριστό, γιατί τις βίωναν σαν κάτι ξεχωριστό, με έθιμα, με οικογενειακές συγκεντρώσεις, με πανηγύρια, πράγματα που, όπως λέει χαρακτηριστικά, "ξυπνούσαν τη ζωή, την ανασήκωναν από το χώμα που ήταν και την έκαναν γιορτή, πανηγύρι". "Η ζωή", συνεχίζει "ίσως να ήταν τα χρόνια εκείνα μικρή και κοντινή, μα οι άνθρωποι της φτάνανε απ' όλες τις μεριές και τρυγούσαν τους ανθούς και τους καρπούς της".
Χριστούγεννα στην Κρήτη. Απ' την παραμονή τα παιδιά γυρνούσαν από πόρτα σε πόρτα και λέγανε τα κάλαντρα, δηλαδή τα κάλαντα. Οι μεγαλύτεροι προετοιμάζανε την ψυχή τους και πηγαίνανε να "ξαγορευτούν" (να εξομολογηθούν) στο γέροντα κι ύστερα όταν συναντιόταν με τους συγχωριανούς λέγανε τι τους παρήγγειλε να κάνουν, και ζητούσαν συγχώρεση, συνεχίζοντας έτσι το πανάρχαιο έθιμο της φανερής εξομολόγησης.

Το βράδυ, χτυπούσε διπλοκάμπανο στην εκκλησία για τη μεγάλη γιορτή και η μυσταγωγία της Θείας Γέννησης συνέπαιρνε όλους. Η λειτουργία τελείωνε με τις ευχές από καρδιάς, ενώ στο σπιτικό τραπέζι περίμενε όλη την οικογένεια η ζεστή σούπα. Οι νεκροί ήταν κι αυτοί παρόντες αυτή τη μεγάλη μέρα και παίρνανε το πιάτο τους από τη σπονδή που έκανε η μητέρα ή η γιαγιά ρίχνοντας στο θυμιατήρι σούπα, κρασί και κρέας. Πανάρχαια ελληνικά έθιμα που μπήκανε στη χριστιανική παράδοση σε μια ιστορική συνέχεια χιλιετιών.

Πριν τα Χριστούγεννα βέβαια είχαν προηγηθεί οι απαραίτητες προετοιμασίες: Το σφάξιμο του γουρουνιού, είχε φτιαχτεί το πρόσφορο, είχαν αγοραστεί καινούργια στιβάνια, είχαν βγει απ' την κασέλα, η επίσημη φορεσιά, το σαλβάρι, το μιτανογέλεκο που μύριζαν κυπαρίσσι. Ανήμερα των Χριστουγέννων γινόταν επισκέψεις στους Μανώληδες, αποσπερίδες γύρω απ' το γιορτινό τραπέζι.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου