90 χρόνια από το αιματοκύλισμα της 9ης Μάη 1936

Η μεγαλύτερη απεργιακή κινητοποίηση στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας 

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Ο πολυήμερος αγώνας των εργατών της Θεσσαλονίκης, την άνοιξη του 1936 και στη συνέχεια το αιματοκύλισμά τους, αλλά και η αυθόρμητη εξέγερση του λαού της  πρωτεύουσας της ελληνικής Μακεδονίας, στις 9 του Μάη, αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Η απεργία εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την χώρα ωστόσο η καρδιά του κινήματος ήταν στην Θεσσαλονίκη. Τα τραγικά γεγονότα, ενέπνευσαν τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο». 

Το φάντασμα της Ιστορίας: Η μαύρη περίοδος της λογοκρισίας

του Γιάννη Γκλαβίνα*

Απαγορεύομεν την χρησιμοποίησιν των κάτωθι δίσκων γραμμοφώνου:

1) Κάποια μάνα αναστενάζει

2) Ως πότε πια τέτοια ζωή να ζούμε χωρισμένοι

3) Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι.

Απαγορεύομεν να άδωνται τ' άσματα ταύτα υπό πολιτών, καθ' όσον είναι ανθελληνικού περιεχομένου

                                    Διοίκησις Χωροφυλακής Ν. Ιωνίας (17/9/1951)

Οι 17 της Θεσσαλονίκης μεταξύ των 200 στην Καισαριανή

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Δέκα επτά (17) Θεσσαλονικείς κομμουνιστές ή κάτοικοι Θεσσαλονίκης, συμπεριλαμβάνονται στους 200 Ακροναυπλιώτες που οι Γερμανοί κατακτητές εκτέλεσαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. Το συγκλονιστικό στην περίπτωση είναι ότι οι περισσότεροι από τους 17 ήταν κορυφαία στελέχη του συνδικαλιστικού κινήματος και είχαν κλειστεί στο κάτεργο της Ακροναυπλίας όχι γιατί διέπραξαν κάποιο έγκλημα, αλλά επειδή ηγούνταν των σωματείων τους και του εργατόκοσμου της Θεσσαλονίκης στον απεργιακό ξεσηκωμό του Μαίου 1936 για περισσότερο ψωμί και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τους αγωνιστές της Επανομής

Eδήλωση μνήμης και τιμής για τους αγωνιστές που στάθηκαν αταλάντευτοι στον αγώνα για τα δίκαια του λαού, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, διοργάνωσε την Κυριακή στην κεντρική πλατεία της Επανομής η Τομεακή Επιτροπή Ανατολικής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ. Και όπου διατυπώθηκε η απαίτηση να μετονομαστεί η πλατεία Μεταξά, όπου πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση σε «πλατεία Μιχάλη Σινάκου», όπου βρίσκεται και το πατρικό του σπίτι.

28η Οκτωβρίου: Το μεγάλο ΟΧΙ του λαού

του Γιώργου Πετρόπουλου

Η έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου βρήκε την Ελλάδα κάτω από το καθεστώς την στυγνής μεταξικής δικτατορίας. Τα πολιτικά κόμματα ήταν εκτός νόμου, τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι λαϊκές ελευθερίες ανύπαρκτα.

Τουριστικός προορισμός τα οχυρά του Ρούπελ

Τουριστικός προορισμός και ιστορική μνήμη, αυτά τα δύο χαρακτηριστικά συγκεντρώνουν τα 21 περιώνυμα οχυρά της λεγόμενης γραμμής Μεταξά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, από το Μπέλες των Σερρών ως τη Ροδόπη.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, η φωτογραφία και η πρόκληση

Προκαλούν για μια ακόμη φορά τη μνήμη του ελληνικού λαού οι νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής, δημοσιεύοντας στην επίσημη ιστοσελίδα τους , υπό τον τίτλο «Χαιρετούσε φασιστικά και ο Γρηγόρης Λαμπράκης;», μία φωτογραφία που δείχνει την ελληνική ομάδα στίβου να παρελαύνει στο στάδιο της Φενέρ Μπαξέ στην Κωνσταντινούπολη,  στις 20 Οκτωβρίου 1940, στη διάρκεια των Βαλκανικών αγώνων.

Και πατριώτης και Γερμανοτσολιάς; Γίνεται;

Του Νίκου Μπίστη

Γίνεται; Δεν γίνεται. Για αυτό ας αφήσουν την Ιστορία ήσυχη. Ή τουλάχιστον ας την αφήσουν στους ιστορικούς. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η Δημόσια Τηλεόραση θα έκανε εκπομπή αποκατάστασης ενός καραμπινάτου συνεργάτη των Γερμανών, του Ιωάννη Βουλπιώτη, που αν είχε κάνει στη Γαλλία όσα έκανε κατά την Κατοχή στην Ελλάδα, ο Σαρλ Ντε Γκωλ (όχι ο κομμουνιστής Μωρίς Τορέζ) θα τον είχε στήσει στα έξι μέτρα.